Al lang liep ik rond met ideeën hoe het anders kon in ons huis. We woonden eerst met 5 en nu nog met 3 personen en de ruimte was niet helemaal eerlijk verdeeld. Onze zoon slaapt eenmaal per maand bij ons thuis en onze oudste dochter nog minder. Een logeerplek is dan prima. Na de ‘toestemming’ van buiten durfde ik plannen te maken. Mijn man is van de actie, dus al snel gingen we bespreken hoe het moest worden. We hebben wat gemeten en overlegd en zijn vrij snel gaan leegmaken, sjouwen en opbouwen. Er moesten wat dingen worden afgevoerd om ruimte te maken en hij schroefde alles uit elkaar. Vervolgens moesten we zaken afvoeren. Het bleek dat ik daar nog wel wat moeite mee had. Het was nog best goed/bruikbaar/leuk. Mijn man dreef de spot met mij en zei dat ik als organizer beter moest weten. Mmm. Niets menselijks is mij vreemd. Maar ik heb geluisterd naar goed advies.

Een paar dingen die we bij de kringloopwinkel brachten werden afgewezen. Het was te vlekkerig, uit elkaar gehaald, te ouderwets. We verschilden dus duidelijk van mening over de waarde van die spullen. Dat zie ik ook bij cliënten die ook meer waarde toekennen aan ‘oude’ spullen dan hun kinderen bijvoorbeeld. We zijn vervolgens dus maar naar de gemeentestort gereden om de restanten van een bureau, stoel en kast te brengen. Nou ja, nu het weg is, ben ik ook wel blij.

Afgelopen weekend is onze zoon thuis geweest. Zaterdagmiddag kwam hij thuis. Na wat drinken heb ik hem verteld dat we boven wat veranderd hadden en dat ik hem dat zou laten zien. Hij ging mee naar zijn oude kamer. Hij keek rond en herkende de dingen die nog hetzelfde waren gebleven. Ik zei zelf al ‘Waar is je bed nou gebleven?’ Vervolgens heb ik hem meegenomen naar het kleinere kamertje en laten zien waar zijn bed was. Ook stonden al zijn boeken, puzzels, cd’s en knuffels in de nieuwe kamer. Wel op een andere plaats en in een nieuwe kast, maar dat vond hij geen probleem. Ik heb alles laten zien en uitgelegd waar wat lag. Je zag hem de nieuwe situatie ‘scannen’. Na het aanzetten van een cd heb ik hem daar even gelaten en hij vond het prima. Vervolgens heeft hij ’s nachts heerlijk geslapen en leek het alsof er nooit iets veranderd was.

Soms heb je dus toestemming nodig om iets te veranderen. Van een deskundige, je partner of kind, maar vooral ook van jezelf. Wanneer mag je dingen wegdoen? Ik zie ouders worstelen met het bewaren van tekeningen en knutselwerkjes. Of volwassenen met hun te kleine kleding, de boeken van hun overleden man of die dure hobbyspullen die nooit gebruikt worden. Veel wordt bewaard, omdat een ander verdrietig, boos of teleurgesteld zou worden als je dat weg doet. Tenminste, dat denk je. Maar, als je alles nog tien jaar laat liggen, verandert er niets. Je gaat die kleding niet meer dragen, ook al val je 10 kg af. Die hobby interesseert je allang niet meer, dus je gaat het niet meer doen. Geef jezelf toestemming om er afscheid van te nemen.

Als je een goede plek hebt om je spullen te brengen, helpt dat heel erg. Maar, zoek niet te lang. Veel mensen verwachten nog geld te kunnen verdienen met verkoop. Dat kan, maar het kost ook veel tijd en geduld en je blijft altijd met een deel zitten. Geef jezelf dus ook toestemming om het onder de prijs te verkopen of gratis weg te geven. Hoe jammer ook dat je financieel verlies lijdt op spullen.

Blijf je hangen in nadenken, plannen maken en praten? Is er altijd wel een reden waarom er niets gebeurt? Heb je iemand nodig om tot actie te komen? Die persoon kan ik voor je zijn. Zelf werk ik ook beter en harder met iemand naast me. Dat is niet gek, maar zo werkt het soms gewoon. En misschien heb je al snel de smaak zo te pakken dat ik niet meer nodig ben. Ik hoor graag van je.

Het bericht Als je kinderen de deur uit zijn 2 verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Sinds onze zoon in 2010 uit huis ging, om te gaan wonen in een instelling, hebben wij zijn slaapkamer gelaten zoals hij was. Het bed, het behang, de boeken en cd’s. Een klein deel ging mee en een groot deel bleef achter. Er veranderde wel eens een klein dingetje, maar dat was het. Vanwege zijn autisme dachten wij dat het belangrijk zou zijn om alles bij het oude te laten. Vertrouwd voor hem, als hij eenmaal per maand een nachtje thuis sliep. En stiekem vond ik het ook wel fijn dat er niets veranderde.

Sinds vorige week heb ik de knop omgezet. Eigenlijk wist ik het wel, maar nu zei een ander het ook: ‘Je zoon hangt niet aan een plek, maar aan vertrouwde personen.’ Het gaat niet om de plaats van zijn bed en de kleur van het behang. Het gaat om een vertrouwde plek in het huis van ons als gezin. En dat mag ook best in een andere kamer zijn.  

Hij had/heeft een grote kamer in ons huis, aan de oostkant waar de zon opkomt. Een fijne kamer waar ik graag ben, maar niet zoveel kan momenteel. Mijn werkkamer is aan de westkant. Het is een pijpenla waar ik prima kan zitten, maar waar ik het altijd een beetje koud heb. Daarom zit ik meestal in de woonkamer.

Ik zou heel graag zijn mooie kamer gebruiken als werkkamer waar ik niet alleen kan werken, maar misschien me ook gewoon kan terugtrekken als ik dat wil. En weet je, ik zie het al helemaal voor me. Ik ga het doen!

Ik heb wel eens gedacht: zullen we maar gaan verhuizen? Dan lost het probleem zich vanzelf op. Maar, we wonen hier zo fijn. Dus dat zou zonde zijn en eigenlijk ook een beetje raar. Natuurlijk wil ik dat onze zoon, als hij bij ons komt een leuke kamer heeft, maar dat kan dus ook op een andere plek zijn. Bij een verhuizing zou het ook een andere kamer worden

.

Ik zie bij anderen ook dat ze soms moeite hebben om dingen te veranderen. Om het huis anders in te richten of kamers een andere bestemming te geven. Maar je doet jezelf waarschijnlijk tekort als je alles bij het oude laat. Waarom zou jij geen recht hebben op een werk- of hobbykamer?

Ooit zei iemand tegen mij: ‘Als je kinderen de deur uitgaan, moet je gelijk iets doen met hun kamer.’ Dat vond ik toen erg drastisch. Maar, als je niets doet, wordt het na verloop van tijd alleen maar moeilijker. Het is jouw huis en je kinderen hebben tenslotte elders ook een nieuwe woonplek. Sinds een aantal jaren is ook onze oudste dochter uitwonend. Zij woonde eerst op kamers en dit voorjaar is ze getrouwd en heeft ze een heel huis. Dat voelt op de een of andere manier anders, maar ook haar oude kamer gaan we aanpakken en daar maken we een leuke logeerkamer van.

Heb jij ook van die plekken in huis? Ben je bang om iets te veranderen of weg te doen? Voelt het eng? Ik begrijp het helemaal. Soms heb je toestemming van jezelf nodig of anderen om het te gaan doen. Wil je iets bewust laten zoals het is? Als het jou niet in de weg zit, is dat geen probleem.

Is dat wel het geval en wil je ruimte voor jezelf? Ik denk graag met je mee. Wellicht kunnen we manieren vinden om dingen te behouden en te vernieuwen, zodat je jezelf geen geweld aan doet, en toch tevreden bent.

Het bericht Als je kinderen de deur uit zijn verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Sommige mensen kiezen voor een volle agenda. Ze houden ervan om bezig te zijn en bij veel dingen betrokken te zijn. Maar dat geldt niet voor iedereen. Sommige mensen overkomt het. Bijvoorbeeld mantelzorgers of ouders van een ziek of gehandicapt kind. Ik spreek regelmatig ouders van kinderen met o.a. autisme die hun handen vol hebben aan de dagelijkse zorg voor hun kind, maar ook aan alle gesprekken met woon- of ambulant begeleiders, school, psycholoog en instanties die zaken moeten indiceren of betalen. Dat is al een parttime baan op zich.

Of, je hebt een chronische ziekte of aandoening waardoor je voor allerlei zaken afhankelijk bent van anderen: je vervoer, huishoudelijke hulp, persoonlijke verzorging, aanpassingen in huis en hulpmiddelen. Die krijg je niet zomaar en moet je steeds opnieuw bevechten om ze te houden. Dat kost nogal wat energie. Energie die gezonde mensen niet hoeven te gebruiken, omdat ze die zorgen niet hebben.

In de tijd dat wij zelf in bovenstaande situatie zat vond ik het erg fijn als er iemand was die naar ons verhaal luisterde en vroeg wat wij nodig hadden. Niet alleen zakelijk, maar ook emotioneel. Niet alleen een folder of een adviesgesprek, maar ook echte belangstelling en betrokkenheid. Iemand die op een rijtje zet wat er allemaal kan en moet en dat samen met ons regelde. Wij hielden de regie, maar stonden er niet meer alleen voor.

Soms kom ik bij mensen die in een situatie zitten met een grote zorgbehoefte, die veel moeten regelen voor zichzelf of hun kinderen. Die veel meer post krijgen dan anderen. Die meer schoon te maken en te wassen hebben en minder tijd voor ontspanning hebben. Die moe zijn van jarenlang zorgen en daardoor niet toekomen aan allerlei dingen die wel nodig zijn.

Als het in huis rommelig wordt en er achterstanden ontstaan kan dat een nieuwe stressfactor zijn. Dan kan ik inspringen en dat doe ik ook. Ingeschakeld door de gemeente, het Sociaal Team of rechtstreeks. Gelukkig wordt de dienstverlening van professional organizers steeds meer bekend, want het voorziet echt in een behoefte van veel mensen.

En wat me vaak opvalt is dat betrokkenen helemaal niet slordig zijn. Ze hebben alleen, door gebrek aan energie, hun huishouding of administratie niet kunnen bijhouden, naast al het andere. Soms zie je in de mappen het moment waarop het mis ging. Vanaf een bepaalde datum zijn papieren bijvoorbeeld niet meer gearchiveerd. Het is fijn om te zien dat mensen dat ook weer heel snel oppakken.

Als we samen aan de gang gaan, daar waar het het meest urgent is, zie ik mensen weer opgelucht adem halen. Ten eerste omdat er echt iemand is die praktisch helpt en niet direct weer weggaat. Ten tweede omdat er een beginnetje komt. Want samen is het echt makkelijker dan alleen. En al vrij snel gaat men zelf weer dingen oppakken, omdat er energie komt.

Ik word heel blij als ik zie dat cliënten weer vrolijker worden, grapjes gaan maken, initiatieven nemen en als contacten met familie en vrienden hersteld worden. Het raakt me als ik het effect zie van herstel van eigenwaarde en nieuwe verwachtingen voor de toekomst.

Dat betekent niet dat alle problemen opgelost zijn of handicaps genezen zijn. Maar, de nabijheid van iemand die je niet veroordeelt, die naast je staat en meewerkt maakt blijkbaar een wereld van verschil.

Het bericht Je hoofd loopt om! verscheen eerst op Bezemer Organizing.

De meesten van ons houden van verrassingen, maar minstens zoveel van voorspelbaarheid. Kijk maar hoe graag we na onze vakantie weer thuis zijn en dat alles weer ‘normaal’ is. Herkenbaar? Als alles normaal is, gaat het leven zoals je gewend bent.

Als je een kind met autisme hebt, zoals wij, ben je niet anders gewend dan zijn leven zo voorspelbaar mogelijk te maken. Het moet wel. Die voorspelbaarheid betekent duidelijkheid en rust. Ook voor jezelf. Daarom houd je je aan afspraken over etens- en bedtijden, plaatsen voor spullen, regels, volgordes bij het aankleden of naar bed gaan. Dat helpt en het voorkomt discussies. Er blijft nog genoeg over om over te discussiëren. 

En weet je wat ik heb gemerkt? Vaste dingen helpen mij ook  en ik weet zeker dat dat voor veel mensen geldt. Vaste tijden voor het eten, een vaste taakverdeling, afspraken over opruimen, vaste plekken voor je spullen. Wel zo duidelijk. Natuurlijk is zo’n structuur niet in beton gegoten. Het is een hulpmiddel om prettig te leven. Geen doel op zich. Wil je er van afwijken dan kan dat, met medeweten van anderen, maar het stramien ligt er. Dat geldt ook voor je kind met autisme. Hij kan nl. best afwijken, mits je uitlegt wat dán de bedoeling is. Duidelijkheid dus.

Heb jij een voorspelbaar huis of zit het vol verrassingen? Vind jij wat je zoekt of kom jij van alles tegen wat je helemaal niet zocht? In mijn werk zie ik mensen de ene na de andere ontdekking doen in hun eigen huis. Het kan best grappig zijn, maar als het dagelijks terugkomt vergaat het lachen je wel. Daarom is duidelijkheid zo belangrijk. Heb je kinderen? Dan kun je hen geen grotere dienst bewijzen dan voorspelbaar en duidelijk te zijn over wat je verwacht, wat mag en niet mag en waar ze hun spullen kunnen vinden en opruimen.

Word jij belemmerd in je doen en laten, omdat je veel te veel tijd kwijt bent met zoeken, ruzie maken, achter de feiten aan hollen en brandjes blussen (figuurlijk dan)? Is jouw huis je iets te verrassend? Het kan anders. En eigenlijk zijn het steeds weer die simpele regels:

1. Geef alles een vaste plek en leg alles na gebruik weer terug op die vaste plek
2. Gooi weg wat weg kan, liefst direct
3. Haal niet meer in huis dan je nodig hebt (en vraag je af wat heb je nu echt nodig hebt?)
4. Stel niet uit wat je nu kunt doen
5. Maak afspraken, leg ze vast en houd je er aan

Ben jij wel klaar met alle dagelijkse verrassingen? Heb jij het liever wat meer voorspelbaar in huis en in je leven? Ik help je graag om zaken een vaste plek te geven, om dingen met je uit te zoeken en op te schonen en je te leren om routines in je leven in te bouwen. Je zult zien dat duidelijkheid iets is waar iedereen om zit te springen bij jou thuis. Dat wordt geen saai leven, maar verrassend voorspelbaar. Wat denk je ervan? Ik hoor graag van je.

Het bericht Verrassend voorspelbaar verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Iedereen heeft  mensen nodig die je steunen, helpen, luisteren, kritisch zijn en je af en toe een schop onder je kont geven. Die met je lachen, maar er ook zijn als je huilt. Die je ook betrokken houden bij het ‘normale’ leven als dat steeds verder van je af komt te staan.

Soms schaam je je voor je problemen of  voor je gevoelens erover. Je vertelt niet zomaar aan anderen hoe boos je bent, of hoe machteloos je je voelt of hoe zat je het allemaal bent. Ik vond het altijd heel dubbel om te ‘klagen’ over de zorg voor mijn kind terwijl ik ook zoveel van hem houd. Toch is het wel heel reëel en gelukkig zie ik het ook bij anderen. Het mag dus bestaan. Want, je merkt dat het soms te groot voor jou alleen wordt.

Ik zie dat ook bij mijn cliënten. Zij schamen zich ervoor dat ze hun huis niet op orde krijgen of dat hun administratie een rommeltje is. Dat ze schulden hebben gemaakt of foute keuzes. Dat ze het alleen niet meer opgelost krijgen en hulp nodig hebben.

Vorige week belde een van mijn cliënten. Ze zei: ‘Ik kan dat wel aan mijn zoon vragen, maar ik wil hem niet steeds lastig vallen.’ Het bleek dat ze haar zoon nooit iets vroeg, omdat die het al ‘zo druk’ had. Ik vroeg ‘Maar als hij u vraagt om op te passen?’ ‘Ja, dan zeg ik altijd ja.’

Ik heb haar erop gewezen dat haar zoon het misschien wel fijn vindt om iets te kunnen doen, omdat hij ziet dat het nodig is. Ik heb haar aangeraden de aangeboden hulp te aanvaarden en haar zoon te bedanken.

Als iemand iets aanbiedt: aanvaard het dankbaar. Heb je hulp nodig? Vraag het. Die ander kan altijd nee zeggen. (Tenminste als je hem die mogelijkheid biedt.)

Heb je niemand in je omgeving of wil je liever op een zakelijke manier naar je ‘probleem’ kijken, dan wil ik je graag helpen. Als betrokken buitenstaander.

Ik vind het fijn om je weer op weg te helpen, met je na te gaan wat nodig is in jouw situatie en om gezamenlijk je probleem aan te pakken. Gewoon bij je thuis, zolang als je wilt en het nodig is. Stuur een mail of bel me (06-21 44 29 75). Blijf niet alleen tobben, maar vraag en aanvaard hulp.

Het bericht Hebben jullie nog vrienden? verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Als je bijvoorbeeld gaat koken moet je nadenken over materialen en ingrediënten, de tijd die het kost en hoe laat je maaltijd klaar moet zijn. Je wilt ook dat het lekker is en goed op tafel komt. Erbij blijven dus

.

Voor een taak als koken zijn nogal wat executieve functies nodig. Hoger denkvermogen waardoor je in staat bent om dingen te plannen, in gang te zetten, vol te houden en af te maken. Een aantal voorbeelden:

Plannen en prioriteren is een belangrijke bij koken, maar ook bij andere taken in huis of bij schoolwerk. Wat is een handige volgorde. Wat moet eerst en wat kan daarna? Wat is urgent en wat kan nog even wachten?

Ben jij steeds je (keuken)gereedschap kwijt, je handleiding of de ingrediënten? Dan is organiseren niet jouw sterkste kant. Je hebt geen vaste plek voor dingen of je bent slordig met het terugleggen. Lastig is dat! Het kan je zo helpen om kasten en lades beter te ordenen en te organiseren. Het scheelt veel tijd.

Een andere belangrijke functie is timemanagement, oftewel gevoel voor tijd. Je moet weten hoe lang iets duurt en hoeveel tijd je hebt. Als je weinig tijd hebt, moet je je plannen misschien omgooien. Heb je geen idee van tijd, dan is de kans aanwezig dat je vaak te laat komt of iets te laat af hebt.

Zie je er tegenop om te starten of stel je het steeds uit, dan is je taakinitiatie misschien niet zo sterk. Sommige mensen plannen van alles en dromen volop, maar als het op beginnen aankomt gebeurt er niets. Dat is jammer en niet productief. En als je wilt koken betekent het: geen eten of veel te laat.

Doelgericht gedrag helpt je om nadat je bent gestart met een taak, deze ook af te maken. Als je de aardappelen hebt geschild, die ook op het gas zetten. Als je begonnen bent met de afwas die ook af te maken. Dus ook doorgaan als je geen zin meer hebt of als het tegenzit. Heb jij veel onafgemaakte projectjes in huis? Grote kans dat doelgericht gedrag een zwakke plek is.

Word je snel boos of gefrustreerd als iemand iets tegen je zegt? Gooi je de boel erbij neer als een ander zich met je bemoeit? Dan is je emotieregulatie mogelijk een moeilijk punt voor je. Je omgeving heeft dan grote invloed op wat jij doet en hoe jij je voelt.

Ben je tijdens het koken steeds afgeleid door je telefoon, de tv, je kinderen, of wat dan ook? Dan is de kans dat je maaltijd aanbrandt, je iets vergeet of alles overgaar is vrij groot. Je focust je niet op je taak, waardoor je met heel veel bezig bent, behalve met dat wat nodig is. Dit is niet goed voor het eindresultaat.

Meer weten? Dan kun je ook dit interessante filmpje kijken op YouTube. Het duurt 11.39 minuten.

In principe geldt dit voor iedereen. Ikzelf ben bijvoorbeeld snel afgeleid en heb soms even een andere persoon om aan iets (moeilijks) te beginnen. Jij hebt bijvoorbeeld moeite om vol te houden of om niet gefrustreerd af te haken.

Het goede nieuws is dat je je executieve functies wel kunt ontwikkelen of strategieën kunt bedenken om slimmer met je zwakkere executieve functies om te gaan. Zie hiervoor ook het bovengenoemde filmpje.

Hoe ziet het eruit als je minder ontwikkelde executieve functies hebt? 

• Spullen zijn kwijt omdat er geen vaste plek voor is, of niet worden teruggelegd 
• Op verschillende plekken in huis liggen ‘projecten’ te wachten op afronding
• Er gaat veel tijd verloren met relatief onbelangrijke zaken
• Het huishouden is rommelig en er is geen structuur 
• Door gebrek tijd ben je vaak te laat of kom je niet aan dingen toe
• Je hebt het altijd druk, maar achteraf blijkt er niet zoveel uit je handen te komen

Er kan ook sprake zijn van goed ontwikkelde executieve functies, die echter door moeilijke gebeurtenissen in het leven tijdelijk niet uit de verf komen. Je wordt afgeleid door alle zorgen, je hebt minder energie of je prioriteiten liggen tijdelijk ergens anders. Dat kan.

Je begrijpt dat iedere vorm van wanorde of rommel een andere oorzaak kan hebben. De een is geholpen met een goed systeem om alles op te bergen. De ander met het beperken van alle afleiders of met hulp bij het plannen. Als je weet waar je zwakkere kanten zitten, kun je er rekening mee houden. Dan besef je ook hoe het komt dat dingen soms niet lukken.

Zit je hoofd vol met gedachten, zorgen, drukte en rommel? Dan is het waarschijnlijk tijd om orde op zaken te stellen. Dat kost tijd, soms meer dan je denkt, maar het kan. Je kunt er zelf mee aan de gang, maar ik gok dat je dat al eens eerder hebt geprobeerd. Ik help je te ontdekken wat je sterke en minder sterke kanten zijn en hoe je daar aan kunt werken. Bel (06-21442975) of mail me voor een gesprek.

Je leven kan heel anders worden.

Misschien vind je dit artikel ook interessant: voortaan kom ik op tijd!

Het bericht Het juiste doen op het juiste moment verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Er zijn veel meningen en ideeën over autisme. Sommige zijn waar en andere slaan nergens op. Het is wel een feit dat het leven van iemand met autisme niet makkelijk is. Niet voor hemzelf en niet voor zijn omgeving. En iedereen is anders! Denk daarom nooit: oh, autisme! Dat ken ik wel. Want geen mens is gelijk en dat geldt voor bijna alle aspecten van het autisme.

Als moeder van een zoon met autisme en een verstandelijke beperking heb ik gemerkt hoe moeilijk het kan zijn om je kind te begrijpen en tegemoet te komen. Soms doet hij dingen die je niet begrijpt en waarvoor geen aanleiding lijkt te zijn. Het is vaak een (vertraagde) reactie zijn op eerdere overprikkeling in de vorm van bijvoorbeeld geluiden, onduidelijke opdrachten, veel drukte of sociaal wenselijk gedrag moeten vertonen. Hoe graag wil je dan je kind helpen! En jezelf natuurlijk. Je wilt hem gelukkig zien. Maar, hoe kun je dat bereiken, zonder jezelf en andere gezinsleden tekort te doen?

Wat mij betreft door zoveel mogelijk tegemoet te komen aan de behoeften van de persoon met autisme. Door dingen soms niet te doen, door drukte te mijden, door je andere kinderen eens apart mee te nemen en door bij alles te denken aan de behoeften van dat ene kind. Dan heb je allemaal het meeste rust. Maar, het is heel moeilijk om een evenwicht te vinden waarbij iedereen zich prettig voelt, want je kunt niet alles opofferen voor die ene persoon. In ons geval gaf logeeropvang af en toe rustmomenten waarop je even ‘normaal’ kon leven. Hoewel, je raakt het zo ontwend dat dat bijna niet meer gaat.

Als professional organizer zie ik het effect van onduidelijkheid en gebrek aan overzicht op mensen. Het geeft onrust en spanning, boosheid of angst, omdat het je steeds bezig houdt en afleidt van dingen die echt belangrijk zijn.

Voor mensen met autisme geldt dat nog veel meer. De wereld is ingewikkeld, onoverzichtelijk en onvoorspelbaar. Veel informatie komt tot je door vage woorden, gebaren, stemverandering, een blik en dat is nu juist zo lastig te lezen voor mensen met autisme. 

Dus hoe krijgt je kind meer overzicht en rust? Door zaken hardop te zeggen op het juiste moment, dingen eenvoudig te houden, duidelijke regels te maken, vaste dagritmes en taken aan te houden én ruim op tijd aan te geven wanneer het anders wordt dan verwacht. Door de dag voorspelbaar te maken. Structuur is belangrijk, omdat het voorspelbaarheid geeft, maar mag nooit een doel op zich zijn. 

Je kunt ook nog denken aan de indeling van je huis of zijn slaap/werkplek, je kalender, een planbord en duidelijke communicatie. Misschien kun je dingen nog extra ondersteunen met kleuren, foto’s of picto’s.  Het hele gezin doet hier in mee.

Je kunt hiermee natuurlijk niet alle problemen oplossen of voorkomen die ontstaan door autisme, maar het kan zeker helpen. Vraag je kind (of observeer hem) waar hij last van heeft en wat hem helpt. Hij geeft de beste informatie. En overleg met andere deskundigen die je kunnen helpen.

Heb jij behoefte om eens met iemand te sparren hierover? Ik denk graag met je mee.

*Ik spreek steeds over hij en hem, maar dit geldt natuurlijk ook voor meisjes

Het bericht Autisme in je gezin verscheen eerst op Bezemer Organizing.