Een doos voor al die spulletjes die het verdienen bewaard en gekoesterd te worden. Een goed idee? Maak een mooie doos en bewaar je kaartjes, foto’s, brieven, dagboek of poëziealbum.

Volle doos? Selecteer alles en kijk of er iets weg mag wat nu minder interessant is dan jaren geleden. Zo houd je het bij 1 doos.

Het bericht Een doos voor je emotionele spullen verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Het bericht Samenwerken of alles zelf doen? verscheen eerst op Bezemer Organizing.

In de afgelopen week hebben mijn man en ik samen de bergruimte op zolder opgeruimd. Met een verhuizing in zicht wil je alles een keer uitgezocht hebben. Het viel ons niet tegen hoe het ging, maar een paar dingen gaven ons toch enige keuzestress.

Spullen op zolder zijn meestal dingen die je weinig gebruikt en vooral laat staan voor ‘later’, omdat dat nog eens handig kan zijn. Maar, in de loop der jaren verander je van inzicht en moet je opnieuw bepalen wat je bewaart en wat niet.

Dingen die voor ons makkelijk weg te doen waren waren vooral de dingen waar we niets meer aan hadden. Onbruikbaar.

Daarnaast durfden we ook die enorme koffer, uit de zeemanstijd dat mijn man, weg te geven aan de kringloopwinkel. We deden er toch nooit meer iets mee. Een oude slaapzak, een rode lamp van 200 Watt, een lelijke litho en oude mappen werden of weggegooid of naar de Kringloopwinkel gebracht. Geen probleem.

De rapporten, zwemdiploma’s en kleuterschooltekeningen waren een stuk moeilijker. En slechts een klein deel is daarvan weggegaan. Dat is onvervangbaar en zegt iets over onze geschiedenis. Maar, genoeg is genoeg en 20 schriftjes is teveel. Dus, een selectie is gebleven. Ook rouw- en geboortekaarten van directe familieleden hebben we bewaard. Kaarten van vrienden en kennissen zijn weg. Ook een lange correspondentie met een penvriendin uit Israel heb ik weggegooid. Ik heb nooit meer contact met haar en de brieven lees ik niet meer.

Maar dat schilderij van opa en oma was moeilijk voor mij. Hier zit emotie aan. Ik heb besloten dat het weggaat, maar ik stel het nog even uit…

De treinbaan is een oude wens van mijn man. Hij vond het leuk om een landschap te maken, rails aan te leggen, technische dingen te doen en iets moois te maken. In de periodes dat hij thuis was van zee had hij tijd genoeg en kon hij anderhalve maand knutselen en rommelen. Maar, het is nooit af gekomen.

Dat laatste hoorde ik onlangs ook bij een wat oudere klant. Hij wilde graag ruimte, had plannen en wilde zélf spullen uitzoeken en het niet na zijn dood aan zijn kinderen overlaten. Hij vroeg mij zelfs om een soort ‘objectieve’ lijst van criteria waarom je iets zou moeten bewaren of weggooien, want hij ervoer een enorme keuzestress. Naar dat laatste heb ik gezocht en er zijn best lijstjes. Ik heb een opsomming gemaakt.

• Het is fijn om te hebben. Je wordt er blij van
• Het is onvervangbaar
• Het betekent veel voor je
• Het is heel handig en je gebruikt het met regelmaat
• Je kunt niet zonder
• Het zegt iets over je geschiedenis en is uniek

• Het is kapot, onbruikbaar, ouderwets, en het ligt in de weg
• Je vindt het lelijk
• Je doet er niets mee en hebt er ook geen plannen voor
• Het herinnert je aan iemand of aan iets waar je nerveus of verdrietig van wordt
• Het is niet meer van toepassing op je huidige situatie, bijv. speelgoed en babyspullen als je volwassen kinderen hebt
• Een ander zou er blij mee zijn
• Je hebt veel te veel

Een objectieve lijst met criteria kan eventueel helpen bij het maken van keuzes, maar misschien kunnen die criteria je helemaal niets schelen. Als je bang bent om fouten te maken kun je als reactie besluiten om maar niets te doen. Dat is veilig, maar je komt nooit bij je doel. 

Waar ben je bang voor? Een onherstelbaar verlies? Verwijten, verdriet, teleurstelling van anderen? Maak keuzes waar je achter kunt staan en als je te zeer twijfelt, dan is er niemand die je verplicht om door te zetten. Maar, bedenk wel wat je grote wens is: meer ruimte voor nieuwe dingen, die ook interessant en leuk zijn en die nu niet mogelijk zijn door de oude dingen die nog in de weg staan.

Dat is ook iets om spijt van te krijgen. Toch?

Het bericht Wat blijft en wat niet? verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Al lang liep ik rond met ideeën hoe het anders kon in ons huis. We woonden eerst met 5 en nu nog met 3 personen en de ruimte was niet helemaal eerlijk verdeeld. Onze zoon slaapt eenmaal per maand bij ons thuis en onze oudste dochter nog minder. Een logeerplek is dan prima. Na de ‘toestemming’ van buiten durfde ik plannen te maken. Mijn man is van de actie, dus al snel gingen we bespreken hoe het moest worden. We hebben wat gemeten en overlegd en zijn vrij snel gaan leegmaken, sjouwen en opbouwen. Er moesten wat dingen worden afgevoerd om ruimte te maken en hij schroefde alles uit elkaar. Vervolgens moesten we zaken afvoeren. Het bleek dat ik daar nog wel wat moeite mee had. Het was nog best goed/bruikbaar/leuk. Mijn man dreef de spot met mij en zei dat ik als organizer beter moest weten. Mmm. Niets menselijks is mij vreemd. Maar ik heb geluisterd naar goed advies.

Een paar dingen die we bij de kringloopwinkel brachten werden afgewezen. Het was te vlekkerig, uit elkaar gehaald, te ouderwets. We verschilden dus duidelijk van mening over de waarde van die spullen. Dat zie ik ook bij cliënten die ook meer waarde toekennen aan ‘oude’ spullen dan hun kinderen bijvoorbeeld. We zijn vervolgens dus maar naar de gemeentestort gereden om de restanten van een bureau, stoel en kast te brengen. Nou ja, nu het weg is, ben ik ook wel blij.

Afgelopen weekend is onze zoon thuis geweest. Zaterdagmiddag kwam hij thuis. Na wat drinken heb ik hem verteld dat we boven wat veranderd hadden en dat ik hem dat zou laten zien. Hij ging mee naar zijn oude kamer. Hij keek rond en herkende de dingen die nog hetzelfde waren gebleven. Ik zei zelf al ‘Waar is je bed nou gebleven?’ Vervolgens heb ik hem meegenomen naar het kleinere kamertje en laten zien waar zijn bed was. Ook stonden al zijn boeken, puzzels, cd’s en knuffels in de nieuwe kamer. Wel op een andere plaats en in een nieuwe kast, maar dat vond hij geen probleem. Ik heb alles laten zien en uitgelegd waar wat lag. Je zag hem de nieuwe situatie ‘scannen’. Na het aanzetten van een cd heb ik hem daar even gelaten en hij vond het prima. Vervolgens heeft hij ’s nachts heerlijk geslapen en leek het alsof er nooit iets veranderd was.

Soms heb je dus toestemming nodig om iets te veranderen. Van een deskundige, je partner of kind, maar vooral ook van jezelf. Wanneer mag je dingen wegdoen? Ik zie ouders worstelen met het bewaren van tekeningen en knutselwerkjes. Of volwassenen met hun te kleine kleding, de boeken van hun overleden man of die dure hobbyspullen die nooit gebruikt worden. Veel wordt bewaard, omdat een ander verdrietig, boos of teleurgesteld zou worden als je dat weg doet. Tenminste, dat denk je. Maar, als je alles nog tien jaar laat liggen, verandert er niets. Je gaat die kleding niet meer dragen, ook al val je 10 kg af. Die hobby interesseert je allang niet meer, dus je gaat het niet meer doen. Geef jezelf toestemming om er afscheid van te nemen.

Als je een goede plek hebt om je spullen te brengen, helpt dat heel erg. Maar, zoek niet te lang. Veel mensen verwachten nog geld te kunnen verdienen met verkoop. Dat kan, maar het kost ook veel tijd en geduld en je blijft altijd met een deel zitten. Geef jezelf dus ook toestemming om het onder de prijs te verkopen of gratis weg te geven. Hoe jammer ook dat je financieel verlies lijdt op spullen.

Blijf je hangen in nadenken, plannen maken en praten? Is er altijd wel een reden waarom er niets gebeurt? Heb je iemand nodig om tot actie te komen? Die persoon kan ik voor je zijn. Zelf werk ik ook beter en harder met iemand naast me. Dat is niet gek, maar zo werkt het soms gewoon. En misschien heb je al snel de smaak zo te pakken dat ik niet meer nodig ben. Ik hoor graag van je.

Het bericht Als je kinderen de deur uit zijn 2 verscheen eerst op Bezemer Organizing.

‘Die tent gaat niet weg. Hij is nog zo goed en compleet.  Waarschijnlijk ga ik hem zelf niet meer gebruiken, maar de kinderen vonden kamperen altijd zo leuk. Ik bewaar de tent voor hen.’

Of: ‘Mijn kinderboeken bewaar ik nog. Ik hoopte dat mijn kinderen ze zouden gaan lezen, maar dat is niet gebeurd. Nu bewaar ik ze voor de kleinkinderen. Het is toch zonde om weg te doen?’

Zomaar wat voorbeelden uit de praktijk. Spullen die je bewaart, omdat je er zelf zoveel plezier aan had en dat anderen ook gunt! En hoe mooi zou het zijn, als jouw spullen nog van pas komen. Heel herkenbaar. Ook ik heb mijn kinderboeken bewaard en na een tijdje de meeste maar weggegeven omdat niemand ze las. Dat deed even pijn, maar bewaren tegen beter weten in voelde ook niet goed. Ik heb mijn kinderen wel meegegeven hoe belangrijk lezen voor mij is. En dat was wat ik beoogde.

Soms willen mensen hun servies of muziekcollectie nalaten aan hun kinderen; zo compleet en onbeschadigd mogelijk en de kinderen willen het helemaal niet. Of sierraden, boeken, kunst, antiek. Noem maar op.

Veel twintigers en dertigers hechten niet zo aan spullen als de oudere generatie. Ze delen of lenen meer en kopen tweedehands. Zij zijn voorzien van de dingen die ze nodig hebben en wachten niet op extra huisraad of oude spullen. 

Boeken, speelgoed, servies, muziek of wat dan ook is tijdgebonden. Er zit een houdbaarheidsdatum aan en ook aan de waarde die je eraan hecht. Ga je echt kritisch kijken, dan is er veel wat jou bij nader inzien ook niet veel meer doet. Maar dat weet je pas als je dingen gaat onderzoeken. Zo kun je ook schatten tegenkomen die je met groot plezier een ereplaats gunt en waar je kinderen wel blij mee zijn.

Soms lijkt het veiliger om niet te kiezen. Dan kun je ook geen (onherroepelijke) fouten maken. Dan houd je alle opties open, voor de zekerheid. Dan kun je alle kanten nog op. Denk je. Het bijzondere is alleen dat je, door alles vast te houden, juist níet alle kanten op kunt. Je blijft eigenlijk staan tussen al je opties en je weegt af wat je wel of niet wilt. Al die oude dingen blijven aan je trekken, je aandacht opeisen en je gevoelens beïnvloeden. Je blijft twijfelen.

Wat zou je echt willen als niemand keek of er iets van vond? Is dat bewaren voor de kinderen eigenlijk een smoes?

Beslissingen nemen kost tijd en energie. Je komt jezelf tegen. Soms komt je halve leven, of dat van anderen, langs. Dat kan confronterend zijn. Maar het biedt ook mogelijkheden.

Als jijzelf bijvoorbeeld die tent wegdoet, hoeven je kinderen je niet teleur te stellen door hem te weigeren. Want, zeg eens eerlijk, hoe groot is de kans dat ze hem willen? Vraag het ze en als ze niet willen is dat oké. Het is jouw tent. Niet die van hen. Je legt hen niets op en je bevrijdt hen en jezelf van dit ‘probleem’. En als je dit probleem kwijt bent heb je ruimte in je huis. Misschien vinden je kinderen kamperen geweldig, maar op hun eigen manier.

Doe weg wat kapot, incompleet, vuil, onbekend of niet leuk is. Blijf niet zoeken naar ontbrekende onderdeeltjes om het vervolgens compleet te kunnen afvoeren. Kies waar je je energie in steekt. Besteedt aandacht aan de dingen die de moeite waard zijn. Geniet van wat je wilt bewaren.

Voel jij je geremd door al je spullen, ben je onrustig en weet je niet meer wat je ermee wilt? Ik kan je helpen door met je te praten en door je spullen heen te gaan. Als denkend en pratend kom je soms tot conclusies waar je mee verder kunt. Een professional organizer is praktisch en denkt niet alleen mee, maar helpt je ook met het uitzoeken van spullen, het sorteren, het kiezen of het parkeren van zaken. Een vrijblijvend gesprek kan altijd. Ik hoor graag van je.

Misschien vind je dit ook interessant: Wat bewaar jij allemaal?

Het bericht ‘Dat bewaar ik voor de kinderen’ verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Ieder ding dat is opgeruimd of opgelost geeft je weer lucht. Begin dus klein en start met iets wat veel effect geeft. Wat dat is bepaal je zelf. Denk na voordat je start. Begin niet aan iets groots als je het niet diezelfde dag kunt afmaken. Je kunt beter elke dag een beetje doen, dan in een keer heel veel. Doe je dat elke dag, maak het een routine en dan zul je zien dat het effect enorm is. Laat merken hoe prettig het is als je je boel op orde hebt. Misschien werkt het aanstekelijk. Bied je hulp aan als anderen laten zien dat ze dat ook wel willen. Geef complimenten en maak het leuk. Wees tactvol en slim.

Maar heb je ook gedacht aan deze aspecten?

Ik bedoel: je kunt zeuren over jassen en tassen op de grond, maar als de kapstok te klein is of kapot, heb je weinig recht van spreken. Wil je dat je kinderen hun vuile was inleveren, maar is er geen wasmand, idem. Er moet dus wel een basis zijn. Vuilnisbakjes in elke ruimte, wasmanden in de badkamer, kledinghangers en ruimte in de kast om kleding en spulletjes op te bergen. Is alles vol? Dan heb je teveel spullen (wegdoen), is de boel niet handig ingedeeld of is er te weinig ruimte (kasten of bakken aanschaffen). Dat laatste kun je overigens pas constateren als je hebt opgeruimd! Dus niet beginnen met kasten kopen. Opruimen is niet verplaatsen.

Wat verwacht je? Dat iedereen ziet wat jij ziet en zelf de handen uit de mouwen steekt? Ik vermoed dat je dan lang kunt wachten. Als jij een leider bent in huis, moet je dat ook tonen. Wees duidelijk in je opdrachten, taken en  communicatie. Wil jij alle touwtjes in handen hebben? Dan ben jij verantwoordelijk voor alles, wat betekent dat je ook meestal geen spontane hulp krijgt aangeboden. Kun je delegeren, geef dan iedereen een op leeftijd berekende taak en je kunt elkaar daarop aanspreken. Maak opruimen iets van ‘het gezin’. Niet alleen van degene die er het meest last van heeft. Heb je een drukke baan, kinderen, huisdieren en allerlei activiteiten? Dan heb je niet zoveel tijd om op te ruimen en schoon te maken. Stel je verwachtingen bij en schakel hulp in van buiten.

Jouw puber van 13 verstaat niet hetzelfde onder ‘leeg’, ‘opgeruimd’ en ‘schoon’ als jij, dus wees duidelijk met wat je bedoelt. Je huisgenoten denken en voelen anders dan jij en vinden ook andere dingen belangrijk. Maar als jij aangeeft dat jij last hebt van troep van anderen op plekken waar het niet hoort, zou dat enig effect moeten hebben. Vertel wat het met jou doet. Ik denk nl. dat men echt jouw leven niet wil vergallen, maar gewoon niet altijd doorheeft wat jij voelt. Misschien is dat ook andersom het geval. Dat jij praat over opruimen terwijl zij heel andere dingen aan hun hoofd hebben! Een beetje begrip doet veel.

Het bericht Waar moet ik beginnen met opruimen? verscheen eerst op Bezemer Organizing.

• Sta op tijd op en houd rekening met je medemens (of jezelf) die ’s morgens even op gang moet komen en begin rustig.
• Bereid de avond van te voren alvast dingen voor: je kleding, je tas, je lunchpakket, de ontbijttafel.
• Voorkom discussies met je kinderen over kleding in de ochtend. Laat het ze ’s avonds al uitzoeken.
• Probeer rustig met elkaar te eten.
• Houd een schema aan, zodat je altijd op tijd bent. Bijvoorbeeld 7 uur uit bed, half 8 aangekleed beneden, 8 uur gegeten en tafel afgeruimd. Kwart over 8 jas aan, tas klaar en op de fiets of in de auto naar school en het werk. Deze ijkpunten helpen jou en je kinderen om grip te houden.
• Drukte voor de badkamer? Spreek af dat als je privé-tijd nodig hebt, je gewoon een half uur vroeger moet beginnen.
• Vuile was? Direct in de wasmand doen. Dat kan een kleuter al, dus geen excuses.
• Ruim de afwasmachine uit of laat het een van je kinderen doen. Een werkje van 10 minuten en je kunt gelijk je vieze bordjes weer kwijt. Staat lekker opgeruimd.
• Heb je geen afwasmachine, was dan even af of zet alle vaat op het aanrecht voor ’s avonds.
• Probeer voor je weggaat je ontbijtboel op te ruimen. Denk vooral aan de producten die in de koelkast moeten.
• Geknoeid? Ruim het direct op. Na een aantal uren is het veel moeilijker weg te krijgen.
• Leg ’s morgens al dingen uit de diepvries die je die avond wilt eten. Mis je iets voor de maaltijd? Spreek af wie dat even gaat kopen die dag.
• Oudere kinderen kunnen zelf op de tijd en hun spullen letten. Laat ze dat ook gewoon doen. Dan komen ze eens een keer te laat of vergeten ze een boek. Nou en?
• Zie je gezin als team waarbij iedereen verantwoordelijk is voor het geheel. Geef iedereen zoveel verantwoordelijkheid als hij aankan. Neem regelmatig de tijd om even door te spreken wat iedereen voor plannen heeft. En houd rekening met elkaar. Wel zo gezellig.

Als je huis op orde is als je weggaat, kom je veel prettiger en rustiger thuis. Je voorkomt irritaties en dat is wel zo prettig.

Klinkt dit je fijn in de oren, maar zie je het nog niet gebeuren? Als iedereen zich wil inzetten voor een fijn thuis, kan dat ook bij jou! Behoefte aan sparren met iemand? Bel of mail me gerust.

Het bericht Goed weggaan is fijn thuiskomen verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Mijn dochter, en volgens mij al haar leeftijdsgenoten, hebben hun telefoon altijd binnen de straal van een meter liggen, zitten in 20 What’s App groepjes, ontdekken sociale media en willen niets missen. Dat combineert niet zo goed met huiswerk. Gelukkig begint dit door te dringen, maar het is moeilijk.

Wat kun je als ouder doen als je je puber wilt helpen?

• Een goede agenda is het eerste werk. En hem gebruiken natuurlijk. Er bestaan allerlei agenda’s speciaal voor mensen die moeite hebben met plannen. De school van mijn dochter gebruikt ook een app, naast het ‘ouderportaal’ op de website, waarop het huiswerk wordt aangegeven, dus je kunt het altijd nog checken.
• Zorg voor een rustige werkplek waar je zoon of dochter niet onnodig wordt afgeleid door dingen of zichzelf. Een aparte werkkamer voor alleen het huiswerk zou helemaal mooi zijn.
• Laat de telefoon en tablet weg, zet meldingen uit. Multitasken kan wel, maar alleen bij dingen die we op de automatische piloot doen. Het maakt ons niet sneller en we maken juist meer fouten. Wil je het eens testen?
• Gebruik een kookwekker en stel een aantal minuten in dat je kind achter elkaar huiswerk moet maken. Daarna even pauze. Bijvoorbeeld 15 minuten om 5 minuten. (Dit werkte bij mijzelf vroeger heel goed.)
• Een scholier moet uit een hoeveelheid informatie (bijvoorbeeld een opdracht voor school) de juiste dingen pikken die belangrijk voor hem zijn. Je kunt daarin helpen door structuur aan te brengen. Wat moet je kind doen op welk moment, met wie en waar. Na verloop van tijd kan hij het alleen.
  Help bij het plannen van zijn tijd na school. Als je kind mag kiezen begint hij waarschijnlijk bij tv kijken en niet met huiswerk.
• Spreek elke dag even door wat de planning is.
• Houd elke dag een routine aan met vaste tijden voor taken, eten en slapen gaan. Spreek ook regels af voor tv- en computertijd. Dat scheelt dagelijkse discussies.
• Bereid ’s avonds de volgende dag al voor. Laat je kind vast kleding klaar leggen en zijn tas inpakken.
• Gebruik een weekplanner of kalender waarop ieder gezinslid een eigen kolom heeft en kijk er dagelijks naar!
• Zorg dat alle spullen hun vaste plek hebben in de ruimte waar ze worden gebruikt. Als er een laatje is voor sleutels of een vaste plek voor schoenen helpt dat je kind om het daadwerkelijk op te ruimen.
• Als je ziet dat je kind in de stress schiet door een brei in zijn hoofd: denk mee en probeer weer te ordenen. Geef hem het gevoel dat het goed komt.

Misschien heb jij als volwassene ook last van problemen met focussen. Ben je met allerlei dingen bezig en heb je het gevoel dat het efficiënter zou moeten kunnen? Bovenstaande dingen werken ook voor jou. Heb je behoefte aan iemand die met jóu meekijkt en helpt meer rust en regelmaat in je dag en je planning te brengen? Bel of mail me voor een vrijblijvend gesprek.

Wil je dit bericht delen? Gewoon doen.

Het bericht 12 tips: hoe help ik mijn puber plannen? verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Er zijn veel meningen en ideeën over autisme. Sommige zijn waar en andere slaan nergens op. Het is wel een feit dat het leven van iemand met autisme niet makkelijk is. Niet voor hemzelf en niet voor zijn omgeving. En iedereen is anders! Denk daarom nooit: oh, autisme! Dat ken ik wel. Want geen mens is gelijk en dat geldt voor bijna alle aspecten van het autisme.

Als moeder van een zoon met autisme en een verstandelijke beperking heb ik gemerkt hoe moeilijk het kan zijn om je kind te begrijpen en tegemoet te komen. Soms doet hij dingen die je niet begrijpt en waarvoor geen aanleiding lijkt te zijn. Het is vaak een (vertraagde) reactie zijn op eerdere overprikkeling in de vorm van bijvoorbeeld geluiden, onduidelijke opdrachten, veel drukte of sociaal wenselijk gedrag moeten vertonen. Hoe graag wil je dan je kind helpen! En jezelf natuurlijk. Je wilt hem gelukkig zien. Maar, hoe kun je dat bereiken, zonder jezelf en andere gezinsleden tekort te doen?

Wat mij betreft door zoveel mogelijk tegemoet te komen aan de behoeften van de persoon met autisme. Door dingen soms niet te doen, door drukte te mijden, door je andere kinderen eens apart mee te nemen en door bij alles te denken aan de behoeften van dat ene kind. Dan heb je allemaal het meeste rust. Maar, het is heel moeilijk om een evenwicht te vinden waarbij iedereen zich prettig voelt, want je kunt niet alles opofferen voor die ene persoon. In ons geval gaf logeeropvang af en toe rustmomenten waarop je even ‘normaal’ kon leven. Hoewel, je raakt het zo ontwend dat dat bijna niet meer gaat.

Als professional organizer zie ik het effect van onduidelijkheid en gebrek aan overzicht op mensen. Het geeft onrust en spanning, boosheid of angst, omdat het je steeds bezig houdt en afleidt van dingen die echt belangrijk zijn.

Voor mensen met autisme geldt dat nog veel meer. De wereld is ingewikkeld, onoverzichtelijk en onvoorspelbaar. Veel informatie komt tot je door vage woorden, gebaren, stemverandering, een blik en dat is nu juist zo lastig te lezen voor mensen met autisme. 

Dus hoe krijgt je kind meer overzicht en rust? Door zaken hardop te zeggen op het juiste moment, dingen eenvoudig te houden, duidelijke regels te maken, vaste dagritmes en taken aan te houden én ruim op tijd aan te geven wanneer het anders wordt dan verwacht. Door de dag voorspelbaar te maken. Structuur is belangrijk, omdat het voorspelbaarheid geeft, maar mag nooit een doel op zich zijn. 

Je kunt ook nog denken aan de indeling van je huis of zijn slaap/werkplek, je kalender, een planbord en duidelijke communicatie. Misschien kun je dingen nog extra ondersteunen met kleuren, foto’s of picto’s.  Het hele gezin doet hier in mee.

Je kunt hiermee natuurlijk niet alle problemen oplossen of voorkomen die ontstaan door autisme, maar het kan zeker helpen. Vraag je kind (of observeer hem) waar hij last van heeft en wat hem helpt. Hij geeft de beste informatie. En overleg met andere deskundigen die je kunnen helpen.

Heb jij behoefte om eens met iemand te sparren hierover? Ik denk graag met je mee.

*Ik spreek steeds over hij en hem, maar dit geldt natuurlijk ook voor meisjes

Het bericht Autisme in je gezin verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Kinderen eten, slapen en spelen in hetzelfde huis als waar jij eet, slaapt en werkt. Waarom zouden ouders alles moeten doen, iedereen zijn aandeel kan leveren?

Als je kind klein is doet hij niet liever dan helpen. Zijn duplo in een bak doen, zijn boekjes in de kast zetten, zijn jas ophangen of kleren in de wasmand doen. Alles is leuk, zeker als jij hem prijst en aanmoedigt. Hoe ouder kinderen worden hoe meer je aan ze kunt overlaten. Probeer je kind mee te geven wat er allemaal moet gebeuren in huis en maak hem medeverantwoordelijk. Uiteindelijk moet je kind het ook zelf kunnen als hij groot is. Het runnen van een huishouding vergt overzicht en planning en dat leer je niet in een week.

Natuurlijk kun jij het véél sneller en beter! En dat blijft zo als je iedereen alles uit handen neemt. Wil je het anders? Begin vandaag nog.

Wees concreet. Benoem wat je wilt dat er gebeurt: zet je fiets in de schuur, zet je broodtrommel in de afwasmachine en hang je jas op de kapstok. Dat werkt beter dan ‘ruim je troep eens op’. Bovendien hebben we het niet over troep, maar over waardevolle spullen die met respect behandeld dienen te worden.

Maak de opdracht ook niet te groot, maar verdeel het in kleinere stukjes. Zeker als kinderen snel zijn afgeleid maak je het ze hiermee makkelijker.

Neem de leiding, maar geef de kinderen ook vrijheid om het op hun eigen manier te doen.

Stel duidelijke huisregels: iedereen helpt mee met de tafel afruimen of zet zijn schoenen in de gang.

Benoem waarom het zo fijn is als alles netjes en klaar is en hoe blij je bent met hun hulp.

Verwacht niet van je kinderen dat ze direct snappen wat je bedoelt als jij het hebt over schoonmaken en opruimen. Ouders en kinderen hebben daar soms een verschillend beeld bij.

Natuurlijk is elke situatie anders, maar een goede taakverdeling in het gezin kan helpen om het voor iedereen leuk te houden.

• Voorkom rommel! Geef alles een vaste plek die duidelijk en logisch is.
• Geef zelf het goede voorbeeld.
• Geef complimenten en ga het niet overnemen omdat jij het veel sneller en beter kunt.
• Koop of maak een planbord waarbij je taken voor die week toedeelt aan iedereen in huis. Geef iedereen inspraak, maar wees duidelijk over wat moet gebeuren.
• Vraag hulp als je dat nodig hebt.
• Zie ook eens iets door de vingers.
• Maak het leuk en zet eventueel een beloning in.

Iedereen heeft er toch belang bij als het gezellig, schoon en opgeruimd is.

Het bericht Daar ben jij toch voor? verscheen eerst op Bezemer Organizing.