Al lang liep ik rond met ideeën hoe het anders kon in ons huis. We woonden eerst met 5 en nu nog met 3 personen en de ruimte was niet helemaal eerlijk verdeeld. Onze zoon slaapt eenmaal per maand bij ons thuis en onze oudste dochter nog minder. Een logeerplek is dan prima. Na de ‘toestemming’ van buiten durfde ik plannen te maken. Mijn man is van de actie, dus al snel gingen we bespreken hoe het moest worden. We hebben wat gemeten en overlegd en zijn vrij snel gaan leegmaken, sjouwen en opbouwen. Er moesten wat dingen worden afgevoerd om ruimte te maken en hij schroefde alles uit elkaar. Vervolgens moesten we zaken afvoeren. Het bleek dat ik daar nog wel wat moeite mee had. Het was nog best goed/bruikbaar/leuk. Mijn man dreef de spot met mij en zei dat ik als organizer beter moest weten. Mmm. Niets menselijks is mij vreemd. Maar ik heb geluisterd naar goed advies.

Een paar dingen die we bij de kringloopwinkel brachten werden afgewezen. Het was te vlekkerig, uit elkaar gehaald, te ouderwets. We verschilden dus duidelijk van mening over de waarde van die spullen. Dat zie ik ook bij cliënten die ook meer waarde toekennen aan ‘oude’ spullen dan hun kinderen bijvoorbeeld. We zijn vervolgens dus maar naar de gemeentestort gereden om de restanten van een bureau, stoel en kast te brengen. Nou ja, nu het weg is, ben ik ook wel blij.

Afgelopen weekend is onze zoon thuis geweest. Zaterdagmiddag kwam hij thuis. Na wat drinken heb ik hem verteld dat we boven wat veranderd hadden en dat ik hem dat zou laten zien. Hij ging mee naar zijn oude kamer. Hij keek rond en herkende de dingen die nog hetzelfde waren gebleven. Ik zei zelf al ‘Waar is je bed nou gebleven?’ Vervolgens heb ik hem meegenomen naar het kleinere kamertje en laten zien waar zijn bed was. Ook stonden al zijn boeken, puzzels, cd’s en knuffels in de nieuwe kamer. Wel op een andere plaats en in een nieuwe kast, maar dat vond hij geen probleem. Ik heb alles laten zien en uitgelegd waar wat lag. Je zag hem de nieuwe situatie ‘scannen’. Na het aanzetten van een cd heb ik hem daar even gelaten en hij vond het prima. Vervolgens heeft hij ’s nachts heerlijk geslapen en leek het alsof er nooit iets veranderd was.

Soms heb je dus toestemming nodig om iets te veranderen. Van een deskundige, je partner of kind, maar vooral ook van jezelf. Wanneer mag je dingen wegdoen? Ik zie ouders worstelen met het bewaren van tekeningen en knutselwerkjes. Of volwassenen met hun te kleine kleding, de boeken van hun overleden man of die dure hobbyspullen die nooit gebruikt worden. Veel wordt bewaard, omdat een ander verdrietig, boos of teleurgesteld zou worden als je dat weg doet. Tenminste, dat denk je. Maar, als je alles nog tien jaar laat liggen, verandert er niets. Je gaat die kleding niet meer dragen, ook al val je 10 kg af. Die hobby interesseert je allang niet meer, dus je gaat het niet meer doen. Geef jezelf toestemming om er afscheid van te nemen.

Als je een goede plek hebt om je spullen te brengen, helpt dat heel erg. Maar, zoek niet te lang. Veel mensen verwachten nog geld te kunnen verdienen met verkoop. Dat kan, maar het kost ook veel tijd en geduld en je blijft altijd met een deel zitten. Geef jezelf dus ook toestemming om het onder de prijs te verkopen of gratis weg te geven. Hoe jammer ook dat je financieel verlies lijdt op spullen.

Blijf je hangen in nadenken, plannen maken en praten? Is er altijd wel een reden waarom er niets gebeurt? Heb je iemand nodig om tot actie te komen? Die persoon kan ik voor je zijn. Zelf werk ik ook beter en harder met iemand naast me. Dat is niet gek, maar zo werkt het soms gewoon. En misschien heb je al snel de smaak zo te pakken dat ik niet meer nodig ben. Ik hoor graag van je.

Het bericht Als je kinderen de deur uit zijn 2 verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Sinds onze zoon in 2010 uit huis ging, om te gaan wonen in een instelling, hebben wij zijn slaapkamer gelaten zoals hij was. Het bed, het behang, de boeken en cd’s. Een klein deel ging mee en een groot deel bleef achter. Er veranderde wel eens een klein dingetje, maar dat was het. Vanwege zijn autisme dachten wij dat het belangrijk zou zijn om alles bij het oude te laten. Vertrouwd voor hem, als hij eenmaal per maand een nachtje thuis sliep. En stiekem vond ik het ook wel fijn dat er niets veranderde.

Sinds vorige week heb ik de knop omgezet. Eigenlijk wist ik het wel, maar nu zei een ander het ook: ‘Je zoon hangt niet aan een plek, maar aan vertrouwde personen.’ Het gaat niet om de plaats van zijn bed en de kleur van het behang. Het gaat om een vertrouwde plek in het huis van ons als gezin. En dat mag ook best in een andere kamer zijn.  

Hij had/heeft een grote kamer in ons huis, aan de oostkant waar de zon opkomt. Een fijne kamer waar ik graag ben, maar niet zoveel kan momenteel. Mijn werkkamer is aan de westkant. Het is een pijpenla waar ik prima kan zitten, maar waar ik het altijd een beetje koud heb. Daarom zit ik meestal in de woonkamer.

Ik zou heel graag zijn mooie kamer gebruiken als werkkamer waar ik niet alleen kan werken, maar misschien me ook gewoon kan terugtrekken als ik dat wil. En weet je, ik zie het al helemaal voor me. Ik ga het doen!

Ik heb wel eens gedacht: zullen we maar gaan verhuizen? Dan lost het probleem zich vanzelf op. Maar, we wonen hier zo fijn. Dus dat zou zonde zijn en eigenlijk ook een beetje raar. Natuurlijk wil ik dat onze zoon, als hij bij ons komt een leuke kamer heeft, maar dat kan dus ook op een andere plek zijn. Bij een verhuizing zou het ook een andere kamer worden

.

Ik zie bij anderen ook dat ze soms moeite hebben om dingen te veranderen. Om het huis anders in te richten of kamers een andere bestemming te geven. Maar je doet jezelf waarschijnlijk tekort als je alles bij het oude laat. Waarom zou jij geen recht hebben op een werk- of hobbykamer?

Ooit zei iemand tegen mij: ‘Als je kinderen de deur uitgaan, moet je gelijk iets doen met hun kamer.’ Dat vond ik toen erg drastisch. Maar, als je niets doet, wordt het na verloop van tijd alleen maar moeilijker. Het is jouw huis en je kinderen hebben tenslotte elders ook een nieuwe woonplek. Sinds een aantal jaren is ook onze oudste dochter uitwonend. Zij woonde eerst op kamers en dit voorjaar is ze getrouwd en heeft ze een heel huis. Dat voelt op de een of andere manier anders, maar ook haar oude kamer gaan we aanpakken en daar maken we een leuke logeerkamer van.

Heb jij ook van die plekken in huis? Ben je bang om iets te veranderen of weg te doen? Voelt het eng? Ik begrijp het helemaal. Soms heb je toestemming van jezelf nodig of anderen om het te gaan doen. Wil je iets bewust laten zoals het is? Als het jou niet in de weg zit, is dat geen probleem.

Is dat wel het geval en wil je ruimte voor jezelf? Ik denk graag met je mee. Wellicht kunnen we manieren vinden om dingen te behouden en te vernieuwen, zodat je jezelf geen geweld aan doet, en toch tevreden bent.

Het bericht Als je kinderen de deur uit zijn verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Mijn dochter, en volgens mij al haar leeftijdsgenoten, hebben hun telefoon altijd binnen de straal van een meter liggen, zitten in 20 What’s App groepjes, ontdekken sociale media en willen niets missen. Dat combineert niet zo goed met huiswerk. Gelukkig begint dit door te dringen, maar het is moeilijk.

Wat kun je als ouder doen als je je puber wilt helpen?

• Een goede agenda is het eerste werk. En hem gebruiken natuurlijk. Er bestaan allerlei agenda’s speciaal voor mensen die moeite hebben met plannen. De school van mijn dochter gebruikt ook een app, naast het ‘ouderportaal’ op de website, waarop het huiswerk wordt aangegeven, dus je kunt het altijd nog checken.
• Zorg voor een rustige werkplek waar je zoon of dochter niet onnodig wordt afgeleid door dingen of zichzelf. Een aparte werkkamer voor alleen het huiswerk zou helemaal mooi zijn.
• Laat de telefoon en tablet weg, zet meldingen uit. Multitasken kan wel, maar alleen bij dingen die we op de automatische piloot doen. Het maakt ons niet sneller en we maken juist meer fouten. Wil je het eens testen?
• Gebruik een kookwekker en stel een aantal minuten in dat je kind achter elkaar huiswerk moet maken. Daarna even pauze. Bijvoorbeeld 15 minuten om 5 minuten. (Dit werkte bij mijzelf vroeger heel goed.)
• Een scholier moet uit een hoeveelheid informatie (bijvoorbeeld een opdracht voor school) de juiste dingen pikken die belangrijk voor hem zijn. Je kunt daarin helpen door structuur aan te brengen. Wat moet je kind doen op welk moment, met wie en waar. Na verloop van tijd kan hij het alleen.
  Help bij het plannen van zijn tijd na school. Als je kind mag kiezen begint hij waarschijnlijk bij tv kijken en niet met huiswerk.
• Spreek elke dag even door wat de planning is.
• Houd elke dag een routine aan met vaste tijden voor taken, eten en slapen gaan. Spreek ook regels af voor tv- en computertijd. Dat scheelt dagelijkse discussies.
• Bereid ’s avonds de volgende dag al voor. Laat je kind vast kleding klaar leggen en zijn tas inpakken.
• Gebruik een weekplanner of kalender waarop ieder gezinslid een eigen kolom heeft en kijk er dagelijks naar!
• Zorg dat alle spullen hun vaste plek hebben in de ruimte waar ze worden gebruikt. Als er een laatje is voor sleutels of een vaste plek voor schoenen helpt dat je kind om het daadwerkelijk op te ruimen.
• Als je ziet dat je kind in de stress schiet door een brei in zijn hoofd: denk mee en probeer weer te ordenen. Geef hem het gevoel dat het goed komt.

Misschien heb jij als volwassene ook last van problemen met focussen. Ben je met allerlei dingen bezig en heb je het gevoel dat het efficiënter zou moeten kunnen? Bovenstaande dingen werken ook voor jou. Heb je behoefte aan iemand die met jóu meekijkt en helpt meer rust en regelmaat in je dag en je planning te brengen? Bel of mail me voor een vrijblijvend gesprek.

Wil je dit bericht delen? Gewoon doen.

Het bericht 12 tips: hoe help ik mijn puber plannen? verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Er zijn veel meningen en ideeën over autisme. Sommige zijn waar en andere slaan nergens op. Het is wel een feit dat het leven van iemand met autisme niet makkelijk is. Niet voor hemzelf en niet voor zijn omgeving. En iedereen is anders! Denk daarom nooit: oh, autisme! Dat ken ik wel. Want geen mens is gelijk en dat geldt voor bijna alle aspecten van het autisme.

Als moeder van een zoon met autisme en een verstandelijke beperking heb ik gemerkt hoe moeilijk het kan zijn om je kind te begrijpen en tegemoet te komen. Soms doet hij dingen die je niet begrijpt en waarvoor geen aanleiding lijkt te zijn. Het is vaak een (vertraagde) reactie zijn op eerdere overprikkeling in de vorm van bijvoorbeeld geluiden, onduidelijke opdrachten, veel drukte of sociaal wenselijk gedrag moeten vertonen. Hoe graag wil je dan je kind helpen! En jezelf natuurlijk. Je wilt hem gelukkig zien. Maar, hoe kun je dat bereiken, zonder jezelf en andere gezinsleden tekort te doen?

Wat mij betreft door zoveel mogelijk tegemoet te komen aan de behoeften van de persoon met autisme. Door dingen soms niet te doen, door drukte te mijden, door je andere kinderen eens apart mee te nemen en door bij alles te denken aan de behoeften van dat ene kind. Dan heb je allemaal het meeste rust. Maar, het is heel moeilijk om een evenwicht te vinden waarbij iedereen zich prettig voelt, want je kunt niet alles opofferen voor die ene persoon. In ons geval gaf logeeropvang af en toe rustmomenten waarop je even ‘normaal’ kon leven. Hoewel, je raakt het zo ontwend dat dat bijna niet meer gaat.

Als professional organizer zie ik het effect van onduidelijkheid en gebrek aan overzicht op mensen. Het geeft onrust en spanning, boosheid of angst, omdat het je steeds bezig houdt en afleidt van dingen die echt belangrijk zijn.

Voor mensen met autisme geldt dat nog veel meer. De wereld is ingewikkeld, onoverzichtelijk en onvoorspelbaar. Veel informatie komt tot je door vage woorden, gebaren, stemverandering, een blik en dat is nu juist zo lastig te lezen voor mensen met autisme. 

Dus hoe krijgt je kind meer overzicht en rust? Door zaken hardop te zeggen op het juiste moment, dingen eenvoudig te houden, duidelijke regels te maken, vaste dagritmes en taken aan te houden én ruim op tijd aan te geven wanneer het anders wordt dan verwacht. Door de dag voorspelbaar te maken. Structuur is belangrijk, omdat het voorspelbaarheid geeft, maar mag nooit een doel op zich zijn. 

Je kunt ook nog denken aan de indeling van je huis of zijn slaap/werkplek, je kalender, een planbord en duidelijke communicatie. Misschien kun je dingen nog extra ondersteunen met kleuren, foto’s of picto’s.  Het hele gezin doet hier in mee.

Je kunt hiermee natuurlijk niet alle problemen oplossen of voorkomen die ontstaan door autisme, maar het kan zeker helpen. Vraag je kind (of observeer hem) waar hij last van heeft en wat hem helpt. Hij geeft de beste informatie. En overleg met andere deskundigen die je kunnen helpen.

Heb jij behoefte om eens met iemand te sparren hierover? Ik denk graag met je mee.

*Ik spreek steeds over hij en hem, maar dit geldt natuurlijk ook voor meisjes

Het bericht Autisme in je gezin verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Kinderen eten, slapen en spelen in hetzelfde huis als waar jij eet, slaapt en werkt. Waarom zouden ouders alles moeten doen, iedereen zijn aandeel kan leveren?

Als je kind klein is doet hij niet liever dan helpen. Zijn duplo in een bak doen, zijn boekjes in de kast zetten, zijn jas ophangen of kleren in de wasmand doen. Alles is leuk, zeker als jij hem prijst en aanmoedigt. Hoe ouder kinderen worden hoe meer je aan ze kunt overlaten. Probeer je kind mee te geven wat er allemaal moet gebeuren in huis en maak hem medeverantwoordelijk. Uiteindelijk moet je kind het ook zelf kunnen als hij groot is. Het runnen van een huishouding vergt overzicht en planning en dat leer je niet in een week.

Natuurlijk kun jij het véél sneller en beter! En dat blijft zo als je iedereen alles uit handen neemt. Wil je het anders? Begin vandaag nog.

Wees concreet. Benoem wat je wilt dat er gebeurt: zet je fiets in de schuur, zet je broodtrommel in de afwasmachine en hang je jas op de kapstok. Dat werkt beter dan ‘ruim je troep eens op’. Bovendien hebben we het niet over troep, maar over waardevolle spullen die met respect behandeld dienen te worden.

Maak de opdracht ook niet te groot, maar verdeel het in kleinere stukjes. Zeker als kinderen snel zijn afgeleid maak je het ze hiermee makkelijker.

Neem de leiding, maar geef de kinderen ook vrijheid om het op hun eigen manier te doen.

Stel duidelijke huisregels: iedereen helpt mee met de tafel afruimen of zet zijn schoenen in de gang.

Benoem waarom het zo fijn is als alles netjes en klaar is en hoe blij je bent met hun hulp.

Verwacht niet van je kinderen dat ze direct snappen wat je bedoelt als jij het hebt over schoonmaken en opruimen. Ouders en kinderen hebben daar soms een verschillend beeld bij.

Natuurlijk is elke situatie anders, maar een goede taakverdeling in het gezin kan helpen om het voor iedereen leuk te houden.

• Voorkom rommel! Geef alles een vaste plek die duidelijk en logisch is.
• Geef zelf het goede voorbeeld.
• Geef complimenten en ga het niet overnemen omdat jij het veel sneller en beter kunt.
• Koop of maak een planbord waarbij je taken voor die week toedeelt aan iedereen in huis. Geef iedereen inspraak, maar wees duidelijk over wat moet gebeuren.
• Vraag hulp als je dat nodig hebt.
• Zie ook eens iets door de vingers.
• Maak het leuk en zet eventueel een beloning in.

Iedereen heeft er toch belang bij als het gezellig, schoon en opgeruimd is.

Het bericht Daar ben jij toch voor? verscheen eerst op Bezemer Organizing.