Leven in de toekomst. Je leven van nu is niet hoe je het wilt, maar later komt alles goed. Ik hoor dan: ‘Als ik mijn leven weer op orde heb, dan ga ik …’ En dat is dan alle boeken lezen, lekker in de tuin zitten, iets leuks maken van alle knutselmaterialen, uitstapjes maken, tijd doorbrengen met vrienden of kleinkinderen. Al die dingen waar het nu niet van komt.

Hoe kan ik ontspannen als het nog zo’n puinhoop is?

Soms leven mensen al jarenlang zo. Hun huidige situatie is niet oké en daar wordt aan gewerkt. Maar in de tussentijd wordt amper tijd genomen voor ontspanning of tijd voor leuke dingen. Terwijl ze daar eigenlijk naar snakken!

Onlangs zei iemand: ‘Denk je nou echt dat ik rustig kan zitten lezen als het nog steeds niet opgeruimd is om me heen?’ Dat begrijp ik best. Maar, waarom wel tv kijken om te ontspannen, maar niet beginnen aan je boek of hobby? Is het vermoeidheid, concentratieproblemen of de weinig energie? Of is het iets anders?

Een geweldige toekomstverwachting

In de toekomst wordt je leven geweldig. Dan is het netjes, heb je tijd en kan alles wat nu niet kan. Dat is de gedachte. Daar werk je naartoe.

Is dat realistisch? Als je je hele leven al bezig bent geweest met verzamelen, opruimen, verplaatsen, kopen, verkopen, ordenen en plannen maken lijkt dat je patroon te zijn geworden. Iets waar je plezier in hebt en waar je eigenlijk je baan van had moeten maken. Het is echter in je huis een ‘handicap’ geworden, omdat het je afhoudt van je toekomstdromen.

Zelfs oudere mensen kunnen nog leven met de verwachting dat ze ooit al die dingen gaan doen waar ze hun hele leven, of in ieder geval al heel lang, niet aan toe kwamen.

Erover dromen is ook fijn

Misschien is het dromen over hoe het zal zijn en de weg er naar toe al genoeg voor je.

Het verzamelen van ideeën al net zo fijn als het uitvoeren ervan. Je kunt genieten van reisverhalen, zonder ooit zelf de grens over te gaan. Of genieten van kookboeken, zonder zelf al die gerechten klaar te maken.

Wat dan?

Soms is er ineens een moment waarop iemand zich realiseert wat er aan de hand is. Dat je schrikt waar je mee bezig bent, omdat je het zelf niet door had. Soms speelt er een naar verleden waarmee je nog steeds moeite hebt. Je idealiseert de toekomst, omdat dat je hoop geeft dat het ooit goed komt. Ik denk dat het leren kijken naar je verleden kan helpen om realistischer te kijken naar het heden en de toekomst. Want persoonlijk denk ik niet dat je patronen in de toekomst ineens veranderen als dat al jaren niet gebeurd is.

Praten met bijvoorbeeld een psycholoog over je verleden, begrijpen waarom je doet wat je doet kan helpend zijn. Misschien hoef je niet alles overhoop te halen, maar kan het je wel meer inzichten geven. En je leven in het heden aangenamer maken.

Het bericht Als alles opgeruimd is ga ik … verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Een doos voor al die spulletjes die het verdienen bewaard en gekoesterd te worden. Een goed idee? Maak een mooie doos en bewaar je kaartjes, foto’s, brieven, dagboek of poëziealbum.

Volle doos? Selecteer alles en kijk of er iets weg mag wat nu minder interessant is dan jaren geleden. Zo houd je het bij 1 doos.

Het bericht Een doos voor je emotionele spullen verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Als ik bij mensen thuis ben verwonder ik me soms over de geschiedenis die we allemaal hebben. Wat heb je veel gedaan, bereikt en beleefd in je leven! En wat levert dat veel papieren en spullen op.

Sommige mensen zijn erg bang om dingen te vergeten en bewaren daarom alles! En vaak ook erg gedetailleerd. Als een archivaris brengen ze hun hele leven in kaart en ze zouden in principe hun eigen biografie kunnen schrijven.

Voor- en nadelen van bewaren

Zoveel bewaren heeft voordelen:

• je gooit niets weg, dus je hoeft niet na te denken over wat wel of niet weg moet. Alles blijft
• je behoed jezelf voor misgrijpen en het gevoel van verlies
• je kunt, bij een goed archief, altijd oude contacten terugvinden en feiten checken
• je bent iemand om op terug te vallen bij reünies of tentoonstellingen

De nadelen zijn:

• je haalt jezelf veel werk op de hals, omdat alles goed opgeborgen moet worden
• je kunt dwangmatig worden in je hang naar systeem
• al die papieren en spullen nemen veel ruimte in beslag in je huis.
• je archief wordt alleen maar groter
• je verleden blijft een grote rol spelen, ook als dat verleden minder fijn was
• de kans is aanwezig dat je spullen toch gaat kwijtraken in de grote hoeveelheid of de gedetailleerde systematiek

Leven met je verleden

Ik bedacht me dat mensen die het bovenstaande doen voornamelijk leven met het verleden.  Generaliserend gezegd zijn ze punctueel, hechten waarde aan zaken waar een ander zo aan voorbij gaat, leven ze bewust en zijn ze gevoelig voor details. En als je echt iets wilt hebben aan wat je bewaart, moet het ook goed gebeuren, dus volgens een werkend systeem.

Iets anders wat me vaak opvalt is dat mensen die veel bewaren hebben ervaren dat ze dat op een bepaald moment veel opleverde. Dus is het bewaren ook een noodzaak geworden.

Ruimte maken voor de toekomst?

Als ik word ingeschakeld om bij mensen te komen is dat meestal om te helpen hun huis te ordenen en om ruimte te maken. Dat betekent dat er ook spullen weg moeten om letterlijk loop- en leefruimte te maken. Daarmee neem je afscheid van wat niet meer zo de moeite waard is en komt er ruimte voor nieuwe dingen. Dat betekent natuurlijk niet dat je alles moet wegdoen. Maar wel dat je keuzes gaat maken die je voorheen niet maakte; voor de zekerheid.

Soms helpt het om ook met wat humor te kijken naar jezelf of uit te leggen aan een ander waarom je iets bewaart. Grote kans dat je al vertellend tot de conclusie komt dat het er eigenlijk niet meer toe doet. Of je komt dingen tegen waarvan je het bestaan niet meer wist en ineens wordt het weer belangrijk. Geniet ervan en neem een beslissing. 

Wat win je met bewaren en wat verlies je met wegdoen?

Ik kan allerlei vragen stellen over het waarom of waartoe van het bewaren, maar daar moet je eigenlijk zelf de antwoorden op vinden.

• Wat maakt dat deze informatie zo belangrijk is voor je?
• Waar ben je bang voor als je dit niet (allemaal) meer zou hebben?
• Overtreed je regels van bijvoorbeeld je ouders als je zaken zou weg doen?
• Wat is het ergste wat er kan gebeuren als je niet alles bewaart?

Behoefte aan een gesprekje?

Wil je hier wel eens over praten of zelfs aan gaan werken, omdat je merkt dat dit speelt in jouw leven? Heb je niet alleen plezier, maar ook ergernis of verdriet van alles wat je wilt of moet bewaren? Misschien spelen er zaken die je met een psycholoog moet bespreken. Misschien helpt het om een professional organizer in te schakelen. Laten we eens bellen of mailen om te zien wat je hiermee kunt. Ik hoor graag van je.

Het bericht ‘Ik kan alles terugvinden wat ik ooit gedaan heb’ verscheen eerst op Bezemer Organizing.

De keuken was niet meer begaanbaar of het bed amper te bereiken, omdat er zoveel dozen, tassen en losse spullen lagen. Dingen mochten niet weg en waren écht nodig, ondanks dat ze al jaren in dozen zaten. Verzamelingen die nog steeds uitbreidden, omdat er steeds nieuwe items op de markt kwamen. Het kopen en stapelen had iets dwangmatigs.

Mensen kunnen zo vasthouden aan hun boeken, spullen van ouders, verzamelingen, archief of foto’s dat anderen in huis daar onder lijden. Regelmatig spreek ik mensen over dit probleem. Een vrouw moest tot haar grote ergernis aanzien dat hun zoon zijn spullen weer bij hen op zolder zette, terwijl hij al jaren uit huis was. Haar man had ‘ja’ gezegd.

Kinderen die hun ouder(s) niet meer bezoeken, omdat ze niet meer aan tafel kunnen zitten en het er vies vinden.

Stellen die ruzie maken over klussen die vaak met de beste bedoelingen zijn gestart, maar nooit worden afgemaakt.

Ik zie verdriet en pijn, aan beide kanten. Verwijten krijgen is heel naar, maar het gevoel hebben niet gehoord te worden ook. Je zit in een patstelling en komt er niet uit.

Verzamelen of bewaren heeft iets zorgzaams in zich; iets moois. Zorgen voor later of juist voor het verleden. Maar als de spullen de zorg voor de mensen nú in de weg staat schiet het zijn doel voorbij. Wat zegt het over je als je kiest voor je spullen en de mensen om je heen niet voldoende serieus neemt in hun behoeftes?

Veel mensen schamen zich voor hun manier van leven, maar kunnen niet anders. Er zit iets achter het gedrag en zo lang dat niet gezien en erkend wordt heeft hulp weinig zin. Iedereen die vindt dat ‘alles wel weg kan’ zal niet worden geaccepteerd door de persoon met spullen. Hoe graag je ook wilt helpen: het huis leegschuiven is niet de oplossing voor het echte probleem. Daarom hoop ik dat als je jezelf (of een bekende) herkent in het bovenstaande je hulp gaat zoeken voor je verdriet, je verlies of de leegte in je leven.

Opruimen en weggeven van spullen kan daarbij een middel zijn, maar is niet de enige oplossing. Vaak is er ook tijd nodig en gesprekken met een psycholoog of praktijkondersteuner bij de huisarts (POH). Er gebeurt heel veel als je dingen van vroeger langs ziet komen. Het roept allerlei emoties op van verdriet, verlies, heimwee en soms ook blijdschap om dingen die je terugvond. Je gaat conclusies trekken over het belang van deze dingen en vooral van de mensen om je heen. In hoeverre zijn zaken uit de hand gelopen? Waar zijn excuses op zijn plek?

Denk niet dat jouw situatie hopeloos is. Als je wilt kun je hulp krijgen en kan er iets veranderen in je huis. Een professional organizer, zoals ik, heeft geen mening over je spullen, luistert en kijkt en biedt praktische hulp. Wel stelt zij vragen en zet ze je aan het denken. Ze zal je laten zien dat het anders kan en ook hoe je daar samen kunt komen. En uiteraard zal zij ook bespreken of hulp van derden nodig is.

Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend gesprek. Informeer ook bij het Sociaal team van je gemeente. Zij kennen de hulpverlening en kunnen goed inschatten wat je nodig hebt.

Lees ook: Ik bewaar wel heel veel

Het bericht Spullen belangrijker dan mensen? verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Wie heeft gezegd dat dat niet mag? Is er een soort rommel-politie die in de gaten houdt of je niet te veel bewaart en wel genoeg weggooit? Eerlijk gezegd schrik ik er soms van. Als professional organizer ben ik de eerste om te beamen dat opruimen en wegdoen van overbodige spullen ruimte geeft en dat het ordenen van chaos heel veel met je doet. Absoluut.

Maar als we (lees: organizers) mensen het idee geven dat het hebben van veel spullen een soort ‘doodzonde’ is, schieten we ons doel voorbij.

Wat is er mis met een mooie verzameling of volle boekenkast? Niets. Wat is er mis met spullen uit je jeugd of van je overleden (groot)ouders? Niets. Wat is dan het probleem?

Er is pas een probleem als jij dat zo ervaart, of een van je huisgenoten. Als die verzameling je in de weg gaat staan of als spullen stof staan te vangen zonder ooit nog bekeken te worden. Dan heeft het bewaren geen meerwaarde. Want hoe kun je met droge ogen zeggen dat de tekeningen en boekjes van vroeger zoveel voor je betekenen als je ze sinds de vorige verhuizing niet meer hebt gezien? Als je ze nooit getoond hebt aan je kinderen en ze waarschijnlijk liggen te vergaan op zolder?

En dit voorbeeld kan worden uitgebreid met sieraden, meubels, kleding, boeken, lp’s, gereedschap, foto’s en wat al niet meer.

De vraag of de dingen die je bewaart echt iets voor je betekenen is een belangrijke. Betekent het veel voor je, zorg je ervoor en geniet je ervan? Dan is er geen reden om het weg te doen. Maar als je last hebt van al die ‘rommel’, ga dan eens een beginnetje maken met sorteren. Wie weet ontdek je dat je best heel veel van hetzelfde hebt. En misschien is alles wegdoen helemaal niet nodig. Begin eens met die dingen waar je geen traan om laat. Wat vies, kapot of lelijk is. Lees nog eens iets en bewaar het mooiste. Kies dingen uit om echt te bewaren. Om aan de muur te hangen of misschien weg te geven aan iemand die het wel waardeert. Dan geniet je er dubbel van.

Een verhuizing is een goede manier om alles weer eens door je handen te laten gaan. Ik stel mezelf deze dagen vaak de vraag bij boeken, dvd’s of cd’s: ‘Wil ik dit nog meenemen? Ik heb het nooit bekeken of gelezen. Ga ik dat nu nog doen?’ En soms lees ik de eerste drie bladzijden of luister ik even de cd en is het duidelijk. (Vanmorgen nog drie tassen naar de Kringloop gebracht.) Ik stimuleer mijn dochter om ook zo naar haar boeken en kleding te kijken. Ik denk niet dat ze nog cd’s heeft. En zij is heel goed in afscheid nemen. (Soms iets te goed, vind ik.)

Zit jij ook met je spullen omhoog? Ben je zo druk met opruimen of sparen voor later dat je vergeet te genieten van nu? Vind je het moeilijk om te beginnen omdat je bang bent voor wat je tegen komt? Zie je op tegen het definitieve van wegdoen?

Laten we het samen doen. Mijn doel is om je te helpen goede beslissingen te nemen. En ben je nog niet klaar voor grote stappen? Dan kunnen kleine stapjes je ook al verder helpen. Meestal zijn de eerste dingetjes het moeilijkst. En als je eenmaal hebt ervaren wat het met je doet om ruimte te maken, komt de rest vanzelf. Ik kom graag met je in contact, want meer ruimte geeft zoveel lucht!

Het bericht Ik bewaar wel heel veel! verscheen eerst op Bezemer Organizing.

In de afgelopen week hebben mijn man en ik samen de bergruimte op zolder opgeruimd. Met een verhuizing in zicht wil je alles een keer uitgezocht hebben. Het viel ons niet tegen hoe het ging, maar een paar dingen gaven ons toch enige keuzestress.

Spullen op zolder zijn meestal dingen die je weinig gebruikt en vooral laat staan voor ‘later’, omdat dat nog eens handig kan zijn. Maar, in de loop der jaren verander je van inzicht en moet je opnieuw bepalen wat je bewaart en wat niet.

Dingen die voor ons makkelijk weg te doen waren waren vooral de dingen waar we niets meer aan hadden. Onbruikbaar.

Daarnaast durfden we ook die enorme koffer, uit de zeemanstijd dat mijn man, weg te geven aan de kringloopwinkel. We deden er toch nooit meer iets mee. Een oude slaapzak, een rode lamp van 200 Watt, een lelijke litho en oude mappen werden of weggegooid of naar de Kringloopwinkel gebracht. Geen probleem.

De rapporten, zwemdiploma’s en kleuterschooltekeningen waren een stuk moeilijker. En slechts een klein deel is daarvan weggegaan. Dat is onvervangbaar en zegt iets over onze geschiedenis. Maar, genoeg is genoeg en 20 schriftjes is teveel. Dus, een selectie is gebleven. Ook rouw- en geboortekaarten van directe familieleden hebben we bewaard. Kaarten van vrienden en kennissen zijn weg. Ook een lange correspondentie met een penvriendin uit Israel heb ik weggegooid. Ik heb nooit meer contact met haar en de brieven lees ik niet meer.

Maar dat schilderij van opa en oma was moeilijk voor mij. Hier zit emotie aan. Ik heb besloten dat het weggaat, maar ik stel het nog even uit…

De treinbaan is een oude wens van mijn man. Hij vond het leuk om een landschap te maken, rails aan te leggen, technische dingen te doen en iets moois te maken. In de periodes dat hij thuis was van zee had hij tijd genoeg en kon hij anderhalve maand knutselen en rommelen. Maar, het is nooit af gekomen.

Dat laatste hoorde ik onlangs ook bij een wat oudere klant. Hij wilde graag ruimte, had plannen en wilde zélf spullen uitzoeken en het niet na zijn dood aan zijn kinderen overlaten. Hij vroeg mij zelfs om een soort ‘objectieve’ lijst van criteria waarom je iets zou moeten bewaren of weggooien, want hij ervoer een enorme keuzestress. Naar dat laatste heb ik gezocht en er zijn best lijstjes. Ik heb een opsomming gemaakt.

• Het is fijn om te hebben. Je wordt er blij van
• Het is onvervangbaar
• Het betekent veel voor je
• Het is heel handig en je gebruikt het met regelmaat
• Je kunt niet zonder
• Het zegt iets over je geschiedenis en is uniek

• Het is kapot, onbruikbaar, ouderwets, en het ligt in de weg
• Je vindt het lelijk
• Je doet er niets mee en hebt er ook geen plannen voor
• Het herinnert je aan iemand of aan iets waar je nerveus of verdrietig van wordt
• Het is niet meer van toepassing op je huidige situatie, bijv. speelgoed en babyspullen als je volwassen kinderen hebt
• Een ander zou er blij mee zijn
• Je hebt veel te veel

Een objectieve lijst met criteria kan eventueel helpen bij het maken van keuzes, maar misschien kunnen die criteria je helemaal niets schelen. Als je bang bent om fouten te maken kun je als reactie besluiten om maar niets te doen. Dat is veilig, maar je komt nooit bij je doel. 

Waar ben je bang voor? Een onherstelbaar verlies? Verwijten, verdriet, teleurstelling van anderen? Maak keuzes waar je achter kunt staan en als je te zeer twijfelt, dan is er niemand die je verplicht om door te zetten. Maar, bedenk wel wat je grote wens is: meer ruimte voor nieuwe dingen, die ook interessant en leuk zijn en die nu niet mogelijk zijn door de oude dingen die nog in de weg staan.

Dat is ook iets om spijt van te krijgen. Toch?

Het bericht Wat blijft en wat niet? verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Al lang liep ik rond met ideeën hoe het anders kon in ons huis. We woonden eerst met 5 en nu nog met 3 personen en de ruimte was niet helemaal eerlijk verdeeld. Onze zoon slaapt eenmaal per maand bij ons thuis en onze oudste dochter nog minder. Een logeerplek is dan prima. Na de ‘toestemming’ van buiten durfde ik plannen te maken. Mijn man is van de actie, dus al snel gingen we bespreken hoe het moest worden. We hebben wat gemeten en overlegd en zijn vrij snel gaan leegmaken, sjouwen en opbouwen. Er moesten wat dingen worden afgevoerd om ruimte te maken en hij schroefde alles uit elkaar. Vervolgens moesten we zaken afvoeren. Het bleek dat ik daar nog wel wat moeite mee had. Het was nog best goed/bruikbaar/leuk. Mijn man dreef de spot met mij en zei dat ik als organizer beter moest weten. Mmm. Niets menselijks is mij vreemd. Maar ik heb geluisterd naar goed advies.

Een paar dingen die we bij de kringloopwinkel brachten werden afgewezen. Het was te vlekkerig, uit elkaar gehaald, te ouderwets. We verschilden dus duidelijk van mening over de waarde van die spullen. Dat zie ik ook bij cliënten die ook meer waarde toekennen aan ‘oude’ spullen dan hun kinderen bijvoorbeeld. We zijn vervolgens dus maar naar de gemeentestort gereden om de restanten van een bureau, stoel en kast te brengen. Nou ja, nu het weg is, ben ik ook wel blij.

Afgelopen weekend is onze zoon thuis geweest. Zaterdagmiddag kwam hij thuis. Na wat drinken heb ik hem verteld dat we boven wat veranderd hadden en dat ik hem dat zou laten zien. Hij ging mee naar zijn oude kamer. Hij keek rond en herkende de dingen die nog hetzelfde waren gebleven. Ik zei zelf al ‘Waar is je bed nou gebleven?’ Vervolgens heb ik hem meegenomen naar het kleinere kamertje en laten zien waar zijn bed was. Ook stonden al zijn boeken, puzzels, cd’s en knuffels in de nieuwe kamer. Wel op een andere plaats en in een nieuwe kast, maar dat vond hij geen probleem. Ik heb alles laten zien en uitgelegd waar wat lag. Je zag hem de nieuwe situatie ‘scannen’. Na het aanzetten van een cd heb ik hem daar even gelaten en hij vond het prima. Vervolgens heeft hij ’s nachts heerlijk geslapen en leek het alsof er nooit iets veranderd was.

Soms heb je dus toestemming nodig om iets te veranderen. Van een deskundige, je partner of kind, maar vooral ook van jezelf. Wanneer mag je dingen wegdoen? Ik zie ouders worstelen met het bewaren van tekeningen en knutselwerkjes. Of volwassenen met hun te kleine kleding, de boeken van hun overleden man of die dure hobbyspullen die nooit gebruikt worden. Veel wordt bewaard, omdat een ander verdrietig, boos of teleurgesteld zou worden als je dat weg doet. Tenminste, dat denk je. Maar, als je alles nog tien jaar laat liggen, verandert er niets. Je gaat die kleding niet meer dragen, ook al val je 10 kg af. Die hobby interesseert je allang niet meer, dus je gaat het niet meer doen. Geef jezelf toestemming om er afscheid van te nemen.

Als je een goede plek hebt om je spullen te brengen, helpt dat heel erg. Maar, zoek niet te lang. Veel mensen verwachten nog geld te kunnen verdienen met verkoop. Dat kan, maar het kost ook veel tijd en geduld en je blijft altijd met een deel zitten. Geef jezelf dus ook toestemming om het onder de prijs te verkopen of gratis weg te geven. Hoe jammer ook dat je financieel verlies lijdt op spullen.

Blijf je hangen in nadenken, plannen maken en praten? Is er altijd wel een reden waarom er niets gebeurt? Heb je iemand nodig om tot actie te komen? Die persoon kan ik voor je zijn. Zelf werk ik ook beter en harder met iemand naast me. Dat is niet gek, maar zo werkt het soms gewoon. En misschien heb je al snel de smaak zo te pakken dat ik niet meer nodig ben. Ik hoor graag van je.

Het bericht Als je kinderen de deur uit zijn 2 verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Sinds onze zoon in 2010 uit huis ging, om te gaan wonen in een instelling, hebben wij zijn slaapkamer gelaten zoals hij was. Het bed, het behang, de boeken en cd’s. Een klein deel ging mee en een groot deel bleef achter. Er veranderde wel eens een klein dingetje, maar dat was het. Vanwege zijn autisme dachten wij dat het belangrijk zou zijn om alles bij het oude te laten. Vertrouwd voor hem, als hij eenmaal per maand een nachtje thuis sliep. En stiekem vond ik het ook wel fijn dat er niets veranderde.

Sinds vorige week heb ik de knop omgezet. Eigenlijk wist ik het wel, maar nu zei een ander het ook: ‘Je zoon hangt niet aan een plek, maar aan vertrouwde personen.’ Het gaat niet om de plaats van zijn bed en de kleur van het behang. Het gaat om een vertrouwde plek in het huis van ons als gezin. En dat mag ook best in een andere kamer zijn.  

Hij had/heeft een grote kamer in ons huis, aan de oostkant waar de zon opkomt. Een fijne kamer waar ik graag ben, maar niet zoveel kan momenteel. Mijn werkkamer is aan de westkant. Het is een pijpenla waar ik prima kan zitten, maar waar ik het altijd een beetje koud heb. Daarom zit ik meestal in de woonkamer.

Ik zou heel graag zijn mooie kamer gebruiken als werkkamer waar ik niet alleen kan werken, maar misschien me ook gewoon kan terugtrekken als ik dat wil. En weet je, ik zie het al helemaal voor me. Ik ga het doen!

Ik heb wel eens gedacht: zullen we maar gaan verhuizen? Dan lost het probleem zich vanzelf op. Maar, we wonen hier zo fijn. Dus dat zou zonde zijn en eigenlijk ook een beetje raar. Natuurlijk wil ik dat onze zoon, als hij bij ons komt een leuke kamer heeft, maar dat kan dus ook op een andere plek zijn. Bij een verhuizing zou het ook een andere kamer worden

.

Ik zie bij anderen ook dat ze soms moeite hebben om dingen te veranderen. Om het huis anders in te richten of kamers een andere bestemming te geven. Maar je doet jezelf waarschijnlijk tekort als je alles bij het oude laat. Waarom zou jij geen recht hebben op een werk- of hobbykamer?

Ooit zei iemand tegen mij: ‘Als je kinderen de deur uitgaan, moet je gelijk iets doen met hun kamer.’ Dat vond ik toen erg drastisch. Maar, als je niets doet, wordt het na verloop van tijd alleen maar moeilijker. Het is jouw huis en je kinderen hebben tenslotte elders ook een nieuwe woonplek. Sinds een aantal jaren is ook onze oudste dochter uitwonend. Zij woonde eerst op kamers en dit voorjaar is ze getrouwd en heeft ze een heel huis. Dat voelt op de een of andere manier anders, maar ook haar oude kamer gaan we aanpakken en daar maken we een leuke logeerkamer van.

Heb jij ook van die plekken in huis? Ben je bang om iets te veranderen of weg te doen? Voelt het eng? Ik begrijp het helemaal. Soms heb je toestemming van jezelf nodig of anderen om het te gaan doen. Wil je iets bewust laten zoals het is? Als het jou niet in de weg zit, is dat geen probleem.

Is dat wel het geval en wil je ruimte voor jezelf? Ik denk graag met je mee. Wellicht kunnen we manieren vinden om dingen te behouden en te vernieuwen, zodat je jezelf geen geweld aan doet, en toch tevreden bent.

Het bericht Als je kinderen de deur uit zijn verscheen eerst op Bezemer Organizing.

‘Die tent gaat niet weg. Hij is nog zo goed en compleet.  Waarschijnlijk ga ik hem zelf niet meer gebruiken, maar de kinderen vonden kamperen altijd zo leuk. Ik bewaar de tent voor hen.’

Of: ‘Mijn kinderboeken bewaar ik nog. Ik hoopte dat mijn kinderen ze zouden gaan lezen, maar dat is niet gebeurd. Nu bewaar ik ze voor de kleinkinderen. Het is toch zonde om weg te doen?’

Zomaar wat voorbeelden uit de praktijk. Spullen die je bewaart, omdat je er zelf zoveel plezier aan had en dat anderen ook gunt! En hoe mooi zou het zijn, als jouw spullen nog van pas komen. Heel herkenbaar. Ook ik heb mijn kinderboeken bewaard en na een tijdje de meeste maar weggegeven omdat niemand ze las. Dat deed even pijn, maar bewaren tegen beter weten in voelde ook niet goed. Ik heb mijn kinderen wel meegegeven hoe belangrijk lezen voor mij is. En dat was wat ik beoogde.

Soms willen mensen hun servies of muziekcollectie nalaten aan hun kinderen; zo compleet en onbeschadigd mogelijk en de kinderen willen het helemaal niet. Of sierraden, boeken, kunst, antiek. Noem maar op.

Veel twintigers en dertigers hechten niet zo aan spullen als de oudere generatie. Ze delen of lenen meer en kopen tweedehands. Zij zijn voorzien van de dingen die ze nodig hebben en wachten niet op extra huisraad of oude spullen. 

Boeken, speelgoed, servies, muziek of wat dan ook is tijdgebonden. Er zit een houdbaarheidsdatum aan en ook aan de waarde die je eraan hecht. Ga je echt kritisch kijken, dan is er veel wat jou bij nader inzien ook niet veel meer doet. Maar dat weet je pas als je dingen gaat onderzoeken. Zo kun je ook schatten tegenkomen die je met groot plezier een ereplaats gunt en waar je kinderen wel blij mee zijn.

Soms lijkt het veiliger om niet te kiezen. Dan kun je ook geen (onherroepelijke) fouten maken. Dan houd je alle opties open, voor de zekerheid. Dan kun je alle kanten nog op. Denk je. Het bijzondere is alleen dat je, door alles vast te houden, juist níet alle kanten op kunt. Je blijft eigenlijk staan tussen al je opties en je weegt af wat je wel of niet wilt. Al die oude dingen blijven aan je trekken, je aandacht opeisen en je gevoelens beïnvloeden. Je blijft twijfelen.

Wat zou je echt willen als niemand keek of er iets van vond? Is dat bewaren voor de kinderen eigenlijk een smoes?

Beslissingen nemen kost tijd en energie. Je komt jezelf tegen. Soms komt je halve leven, of dat van anderen, langs. Dat kan confronterend zijn. Maar het biedt ook mogelijkheden.

Als jijzelf bijvoorbeeld die tent wegdoet, hoeven je kinderen je niet teleur te stellen door hem te weigeren. Want, zeg eens eerlijk, hoe groot is de kans dat ze hem willen? Vraag het ze en als ze niet willen is dat oké. Het is jouw tent. Niet die van hen. Je legt hen niets op en je bevrijdt hen en jezelf van dit ‘probleem’. En als je dit probleem kwijt bent heb je ruimte in je huis. Misschien vinden je kinderen kamperen geweldig, maar op hun eigen manier.

Doe weg wat kapot, incompleet, vuil, onbekend of niet leuk is. Blijf niet zoeken naar ontbrekende onderdeeltjes om het vervolgens compleet te kunnen afvoeren. Kies waar je je energie in steekt. Besteedt aandacht aan de dingen die de moeite waard zijn. Geniet van wat je wilt bewaren.

Voel jij je geremd door al je spullen, ben je onrustig en weet je niet meer wat je ermee wilt? Ik kan je helpen door met je te praten en door je spullen heen te gaan. Als denkend en pratend kom je soms tot conclusies waar je mee verder kunt. Een professional organizer is praktisch en denkt niet alleen mee, maar helpt je ook met het uitzoeken van spullen, het sorteren, het kiezen of het parkeren van zaken. Een vrijblijvend gesprek kan altijd. Ik hoor graag van je.

Misschien vind je dit ook interessant: Wat bewaar jij allemaal?

Het bericht ‘Dat bewaar ik voor de kinderen’ verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Een goed opbergsysteem is een systeem dat werkt voor jou. Het doel van het systeem is om alles terug te kunnen vinden. Uiteraard moet er een vorm van logica in zitten en op basis daarvan ga je zoeken. Dus niet ‘waar ruim ik het op?’ maar ‘waar zou ik het zoeken?’ 

De vorm, kleur en plaats zijn afhankelijk van wat jou helpt. Visueel ingestelde mensen weten vaak aan de plaats in de kast of kleur van een map waar ze iets gelaten hebben. Voor hen is hoe het er uit ziet ook heel belangrijk. Anderen vinden een alfabetisch systeem handiger, of mappen per onderwerp (belastingen, hypotheek, aankoopbonnen, verzekeringen). Wat voor jou werkt kun je weten door ervaring of door het uit te proberen. Wat vind je prettig en wat niet? Je beslissing is niet in beton gegoten, dus kan later ook nog worden bijgesteld. Uiteraard is het fijn als je gelijk goed zit.

Een van die moeilijke dingen bij administratie is ‘hoe lang moet ik alles bewaren’. In het onderstaande overzicht, wat ik ooit opstelde op basis van bronnen op internet, kun je de meeste dingen terugvinden.

Let op: zakelijke administratie moet langer bewaard worden. Kijk voor meer informatie hiervoor op www.rijksoverheid.nl.

• Alleen laatste overzicht: TV/internet/telefoon, verzekeringspolissen (m.u.v. zorgpolis) en de beschikking van de kinderbijslag.
• 1 jaar: inkomensspecificatie (mag weg als jaaroverzicht binnen is),
• 2 jaar: huurspecificatie, polisblad zorgverzekering, overzicht declaraties zorgkosten, jaarafrekening gas & elektra, jaarafrekening water, IBG/DUO tegemoetkoming, studiekosten, aanslag/kwijtschelding Gemeentelijke Belastingen.
• 5 jaar: jaaropgave, aangifte/voorlopige aanslag Belastingdienst, toeslagen beschikkingen, bankafschriften (i.v.m. belastingaangifte).
• Onbepaald: pensioenoverzicht, inschrijving woningbouwvereniging, notariële aktes (woning/huwelijkse voorwaarden/testament e.d.), aankoopbonnen/gebruiksaanwijzingen (in ieder geval tot het einde van de garantie).

Zoek bij twijfel op internet naar de bewaartermijn of bewaar het papier een jaartje langer voor de zekerheid.

Veel van mijn cliënten hebben een brede interesse. Ze lezen veel en willen die informatie soms vasthouden door dingen te printen of uit te knippen en te bewaren. De ervaring leert dat veel informatie, als het jaren later weer tevoorschijn komt, niet langer up-to-date is. Dat geldt ook voor vaktijdschriften, consumenten-, reis- of computertijdschriften. Dure bladen die in complete jaargangen zijn bewaard, blijken na 10 jaar weinig interessants meer te bevatten. Je kúnt alle bladen nog eens checken, maar dat kost enorm veel tijd. Mijn advies is om erop te vertrouwen dat het via het internet of de boekwinkel opnieuw vindbaar is.

Wat ik ook vaak tegenkom zijn cursusboeken en opleidingsmaterialen. Veel informatie is al jaren oud, al lang niet meer ingekeken en hoogstwaarschijnlijk verouderd. Toch doet het wegdoen van deze boeken en mappen vaak pijn. Er zit veel tijd en geld in en het herinnert aan de studententijd, een vroegere carrière of aan een plan wat misschien nooit is uitgevoerd.

Ik merk wel dat veel mensen achteraf geen spijt hebben van hun besluit om dingen op te ruimen. De kast is leger en ze hoeven niets meer met die boeken. Het was zinvol en interessant in het verleden, maar nu niet meer. Het kan helpen om een paar leuke dingen te bewaren; de pareltjes uit de verzameling.

Alle papieren die je hebt bevatten informatie over je leven, je financiën, je interesses, je familie. Elke periode heeft zijn eigen prioriteiten en soms kun je concluderen dat je papieren geen functie meer hebben of je zelfs een blok aan het been worden. Dan kan het enorm opluchten om alles op te schonen, zodat hetgeen je overhoudt ook echt zinvolle informatie bevat.

• Wil jij legere kasten, je papieren logisch geordend en dus beter vindbaar?
• Heb jij behoefte aan overzicht over je lopende zaken en een werkbaar systeem?
• Voel je vaak nog een appèl komen van al die boeken en tijdschriften die je ooit nog eens zou lezen?
• Ben je al eens eerder begonnen, maar voortijdig gestopt omdat het te zwaar werd?

Ik kom je graag ondersteunen, want als je het overzicht terug hebt heb je ook weer de rust om te doen waar je eerst niet aan toekwam.

Meer lezen? Mijn administratie is nogal rommelig

Het bericht Orden je papier en ervaar ruimte in je huis en je hoofd verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Zo zijn er veel redenen te bedenken waarom je dingen bewaart of in ieder geval niet weggooit. Is dat altijd omdat je het serieus nog wilt gaan gebruiken of schuif je de beslissing voor je uit, omdat je niet durft te beslissen? Als organizer vraag ik dan door. Waarom bewaar je dit? Wanneer denk je dit te gaan gebruiken? Is het belangrijk voor jou? Is het uniek en onvervangbaar? Wat maakt het moeilijk om dit weg te geven of te gooien?

Welke excuses bedenk jij? Vaak heeft het te maken met de gevoelens van anderen. Je bent bang om een ander te kwetsen of teleur te stellen. Of je bent bang met het item ook de herinnering kwijt te raken.

Als je gaat opruimen met je moeder, of een andere persoon die dicht bij je staat, heeft zij ongetwijfeld invloed op je. Ze vindt iets van jouw spullen, van de situatie in je huis en van jouw gedrag. En jij reageert daarop. Ze kan je stimuleren om heel veel weg te doen (Daar heb je toch niets meer aan! Doe toch weg.), maar je ook afremmen (Oh, wat handig! Dat moet je bewaren.). Zij kan ook een emotionele band met jouw spullen hebben. Het gaat tenslotte om familie. Bewaart zij net zoveel als jij, dan is de kans groot dat er aan het eind van de dag weinig weggaat óf dat ze het zelf wel meeneemt, omdat het altijd nog van pas kan komen. Bedenk dus van te voren wie je vraagt om te helpen.

Als je eerlijk bent weet je best wat jij graag wilt. Je zit niet te wachten op gedateerde spullen die je kasten vullen. Je wilt af van die dozen op zolder of van het speelgoed van de kinderen die allang het uit huis zijn. In elke fase van je leven heb je andere dingen nodig en na verloop van tijd ga je ook anders naar je spullen kijken. Daarom is af en toe verhuizen zo handig. Alles komt weer een keer door je handen en moet beoordeeld worden.

Vind je veranderen moeilijk, omdat je niet weet hoe dat gaat uitpakken en is het veiliger om alles bij het oude te laten? Of weet je niet goed hoe je moet beginnen? Vraag eens iemand om advies die echt naar je luistert en jouw belangen voorop stelt. Dat kan iemand zijn uit je omgeving, maar ook een buitenstaander.

Soms is het anders en efficiënter indelen van je kasten of lades al een grote verbetering. Het is dus helemaal niet gezegd dat je veel moet weggooien of je hele huis anders moet indelen. Vergeet trouwens niet dat jijzelf de baas bent over je spullen en wat ermee gebeurt. En misschien heb je een mooie bestemming voor je spullen, waardoor het makkelijker wordt om ergens afstand van te doen. Het kan zo’n opluchting zijn om weer orde en overzicht te hebben.

Heb jij hier ook behoefte aan? Ik hoor of lees graag van je.

Het bericht Opruimen lijkt zo makkelijk… verscheen eerst op Bezemer Organizing.

Ik herkende veel aspecten die ook gelden bij het organiseren van een woning of deel daarvan. Die wil ik graag met je delen.

De term loslaten wordt vaak gebruikt, vooral op Twitter. ‘Laat los en alles wordt anders’. Ten diepste klopt het wel, maar het is niet zo simpel als het klinkt. Dingen die je moet gaan loslaten hebben jou in het verleden geraakt, blij gemaakt, gekwetst of verdriet gedaan. En dat vergeet je niet zomaar en laat je dus ook niet zomaar los.

Maar, als die gebeurtenissen je blijven bezighouden kun je uiteindelijk niet verder in de toekomst, omdat die oude dingen altijd hun schaduw over het nieuwe blijven werpen. Je moet op de een of andere manier dingen afsluiten en loslaten om verder te kunnen.

Zo ervaar ik dat ook vaak bij mensen met een huis vol spullen. Zij weten best dat het veel is en dat er iets gebeuren moet, maar dat kan niet zomaar. Die spullen vertegenwoordigen iets: zekerheden, herinneringen, ervaringen, dromen, voorbije tijden. Het gaat dan niet alleen over foto’s of filmfragmenten, maar ook over hobbyspullen, jaargangen van je favoriete tijdschriften, cassettebandjes, kampeerspullen, een muziekinstrument, babyspullen, kleding, speelgoed, enzovoort. En door het laten liggen van die spullen houd je ‘vroeger’ nog een beetje vast of je stelt de confrontatie ermee uit.

Weemoed over wat ooit was en niet meer terugkomt kan ons verdrietig maken. Ook de teleurstelling dat van onze plannen minder terecht gekomen is dan we wilden en dat al die spullen eigenlijk voor niets gekocht en bewaard zijn. En, moet je alles bewaren om herinneringen vast te houden?

Alles maar weggooien? Nee, dat hoeft niet. Het kan pijnlijk, maar ook helend zijn om dingen eens door te kijken, eerlijk te zijn over het nut ervan en waarom je ze bewaart. Misschien bewaar je dat oude speelgoed van je kinderen, omdat je hoopt op kleinkinderen die komen logeren, terwijl dat niet gebeurt. Wat doet dat speelgoed met je, elke keer dat je het ziet?

Soms heb je ook tijdschriften, recepten of interessante informatie bewaard om later nog eens te gaan lezen of uitzoeken, maar eigenlijk weet je wel dat je dat niet meer gaat lukken. Bovendien realiseer je je dat die informatie ondertussen ook gedateerd kan zijn. Kies ook dan een paar mooie items en doe de rest weg. Niet omdat het moet, maar omdat het je vasthoudt aan beloftes of voornemens van vroeger, die je wellicht weerhouden om iets nieuws op te pakken wat je nú interessant vindt.

‘Opruimen kan zo moeilijk niet zijn? Dat kan toch iedereen!’ hoor ik mensen zeggen tegen zichzelf. Oh ja? Waarom kost het je dan zoveel moeite? Waarom stel je het steeds uit?

Het gaat niet om het oud papier of je huishoudafval, maar over diepere zaken. Het gaat ten diepste over jou. Over je verleden en je heden. Over je verwachtingen, bereikte doelen en mislukkingen. Dat onder ogen zien gaat je niet in je koude kleren zitten. Maar, elke keer weer zie ik dat mensen zich bevrijd voelen als ze dingen loslaten. Als ze, vaak met pijn in het hart, spullen weggeven of weggooien die ze niet meer nodig hebben of niet meer willen. Ze maken keuzes en sluiten dingen af. Dat geeft echt ruimte naar de toekomst. Daarbij kan een professional organizer je ondersteunen.

Het is spannend en vermoeiend om een organizingtraject aan te gaan, maar samen naar dingen kijken, erover praten, keuzes maken en er letterlijk afstand van nemen kan je zo helpen. Want al die spullen kunnen je ook het zicht ontnemen op dingen die je wél graag wilt doen. En dát komt ook weer bovendrijven. Dus, probeer het en neem contact op om eens te praten over jouw situatie en hoe jij je eigen toekomst kunt beïnvloeden door los te laten.

Het bericht Loslaten, hoe moeilijk kan dat zijn? verscheen eerst op Bezemer Organizing.